مبانِی اخلاق در آِیات و رواِیات - حسینی طهرانی‌، سید محمد حسین - الصفحة ١٧٥ - ذکر شهادت حضرت امیرالمؤمنین علیه السّلام

«ای اهل عالم، علی را کشتند، پسر عموی پیغمبر، وصیّ مجتبیٰ[١]، امام زمان را کشتند!»

بادهای مخالف می‌وزید، آسمان تاریک شد، درهای مسجد کوفه به هم می‌خورد، صدای جبرائیل در میان آسمان و زمین بلند شد و به خانۀ امیرالمؤمنین رسید، حضرت زینب و اُمّ‌کلثوم و حَسنین و سایر اولاد آن حضرت ندا بلند کردند: «وا أبَتاه! وا أبَتاه! وا علیّا! وا أمیرَالمؤمنینا!»[٢]

شما هم یک دل و یک قلب، بعد از این حالات خوشی که پیدا کردید، با آنها هم صدا بشوید! امیرالمؤمنین پدر شما است؛ پیغمبر فرمود: «أنا و علیٌّ أبَوا هذه الأُمّة!»[٣] همه ناله بکنید و در عزاداری امیرالمؤمنین با آنها شریک بشوید و باهم صدا بزنید و همه بگویید: «وا محمّدا! وا أمیرَالمؤمنینا!»

[١]. لغت‌نامه دهخدا: «مجتبی: برگزیده.»

[٢]. برگرفته‌ از: بحار الأنوار، ج ٤٢، ص ٢٣٩ و ٢٧٦ ـ ٢٨٦؛ مناقب آل أبی‌طالب علیهم السّلام، ج ٣، ص ٣١٠؛ العدد القویّة، ص ٢٤٠؛ الإرشاد، ج ١، ص ١٦ و ١٩.

[٣]. کمال الدّین، ج ١، ص ٢٦١.