٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص

رساله فاطمیه - احمدی، یعقوب - الصفحة ٨٩ - در بیان کیفیت ازدواج زهره زهرا

حضرت٧ فرمود: که رسول خدا٦ دختر خود فاطمه٣ را به من ارزانی داشت و مرا خبر داد حق تعالی در آسمان فاطمه٣ را به من تزویج فرموده است و اینک حضرت رسول ٦ از عقب من می آید که در حضور مردم فاطمه٣ را به من تزویج کند.

چون ایشان این خبر را شنیدند به ظاهر اظهار فرح و شادی کردند و به اتفاق علیّ ابن ابیطالب٧ روانه مسجد شدند.

حضرت امیر٧ می فرماید: که ما هنوز داخل مسجد نشده بودیم که حضرت رسول٦ به ما ملحق شد و از روی مبارکش اثر شادی و خرّمی ظاهر بود و تا رسید بلال را امر فرمود که مهاجر و انصار را ندا کند تا در مسجد جمع شوند و چون همگی فراهم آمدند جناب پیغمبر٦ به منبر بالا رفت و حمد و ثنای حق تعالی را ادا کرد و بعد از آن فرمود: ای گروه مسلمانان در این زودی جبرئیل نزد من آمد و خبر داد مرا که پروردگار عالم ملائکه را نزد بیت المعمور جمع کرده و گواه گرفت همه را، بر آنکه تزویج کرد کنیز خود فاطمه٣ دختر رسول الله٦ را به بنده خود علیّ بن ابیطالب٧ و مرا امر فرمود که در روی زمین فاطمه٣ را به او تزویج نمایم پس من شما را بر این مطلب گواه می گیرم. این را فرمود و نشست و خطاب به جانب ولایت مآب٧ فرمود: که یا علیّ٧ بر خیز و فاطمه٣ را برای خودت خواستگاری کن . حضرت امیر المؤمنین٧ به پای خواست و خطبه ای در نهایت فصاحت و بلاغت ادا نمود. و ترجمه ی بعضی از آن خطبه این است که:

حمد می کنم خدا را برای شکر نعمتها و احسانهای او، و گواهی و شهادت می دهم به وحدانّیت خدا شهادتی که موجب رضا و خوشنودی او گردد و صلوات می فرستم بر محمّد و آل او صلواتی که موجب قرب و منزلت او شود ای مردمان بدانید که نکاح از