وارد شده است که بعد از آنکه حضرت پروردگار عرش و حَمله آن را آفرید ظلمت و تاریکی بر عرش احاطه کرد و به آن سبب ملائکه حَمله در زحمت بودند از جهت رفع آن ظلمت و تاریکی به درگاه حضرت باریتعالی بنالیدند تیر دعای ایشان بر هدفِ اجابت رسیده و جناب اقدس الهی نور فاطمه٣ را از نور خاصّه ی خود آفریده و بر قائمه از قوائم عرش عظمت خود او را جای داده و از کثرت لمعان و تلألؤ آن نور عرش منوّر گشت و حمله عرش سجدات شکر به تقدیم رسانیدند.[١]

نزدیک به این روایت حدیثی وارد شده است که در وقتی که حق تعالی خواست امتحان کند ملائکه را تاریکی بر ایشان فرستاد که هیچ کدام یکدیگر را نمی دیدند مضطرب گردیده و در مقام تضّرع و زاری بیرون آمده و به خدا بنالیدند و عرض کردند که خداوندا از روزی که خلعت وجود بر ما پوشانیده چنین حالتی ازبرای ما اتفاق نیفتاده قسم می دهیم تو را به حق انوار مقدسه ات که این ظلمت و تاریکی را از ما دور گردان.

دعای ایشان به درجه اجابت رسیده و حضرت ذوالجلال نور فاطمه٣ را آفرید مانند قندیلی و بر کنار عرش آویخت و از آن نور آسمانهای هفتگانه و زمین روشن شد به این سبب او را زهرا نامیده و ملائکه به سجده افتادند و متوجه تسبیح و تقدیس شدند. حق تعالی فرمود: به عزت و جلال خودم سوگند که ثواب تسبیح و تقدیس شما را تا روز قیامت به فاطمه٣ و پدر و شوهر و فرزندان او: قرار داده ام.[٢]

[١]. بحارالانوار ج ٤٣ ص ١٧ و ارشادالقلوب الدیلمی ج ٢ ص ٢٩٩

[٢]. بحارالانوار ج ٤٣ ص ١٧ و ارشادالقلوب الدیلمی ج ٢ ص ٢٩٩