٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص

رساله فاطمیه - احمدی، یعقوب - الصفحة ٧٩ - در بیان کیفیت ازدواج زهره زهرا

نبی را گفت دارم خواستگاری که زهــرا را به من در عقد آری

جناب مصطفوی٦ فرمود: ای ابوبکر در خصوص مهم فاطمه٣ اختیاری در دست من نیست و انتظار وحی از جانب ملک جبّار می کشم ابوبکر مأیوس گردیده از پی کار خود رفت.

و بعد از چندی عمر بن الخطاب در مقام خطبه و خواستگاری آن آفتاب عالم تاب بر آمده او نیز چون داماد سابق به یأس و حرمان لاحق گردید.

و بعد از این دو نفر دیگران را نیز این هوای باطل بر سر، و اندیشه بی حاصل بر دل افتاد، تا آن که قریب به هزار نفر در خصوص خِطبه«خواستگاری» فاطمه٣ مصدّع حضرت اقدس نبوی٦ شدند همگی مجاب و استدعای هیچ یک به هدف قبول موصول نشد.

و در آخر کار عبد الرّحمن بن عوف را که از مال داران عرب بود و در کثرت خزائن و دفائن و بسیاری خدم و حشم او همچنان در پیش به خاطر رسید که چون محمّد٦ بی چیز است دخترخود را به کسی خواهد داد که او را مال بسیار و جمعیت بی شمار باشد هیچ بهتر از آن نیست که من بروم و در مقام خواستگاری فاطمه٣ برآمده و به شرف دامادی حضرت اقدس نبوی٦ مشرف گردم از این خیال خام بی آرام گشته و فی الفور از محل آرامگاه خود بر جسته و آمد تا اینکه شرفیاب حضور موفور السّرور آن حضرت گردید و بعد از ساعتی زبان به اظهار ما فی الجِنان گشوده و بعد از عرض مطلب و استماع سخنان «لاغیه» او را فخر عجم و عرب، و گذرانیدن آن حضرت٦ به سکوت و در جواب او را «بلا» و «نعم» مجاب نفرموده، عبدالرّحمن را به خاطر رسید که جناب پیغمبر٦ برگزیده خود فاطمه٣ را به وی ارزانی خواهد فرمود و سکوت آن حضرت را