٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص

رساله فاطمیه - احمدی، یعقوب - الصفحة ١٥٨ - در بیان زهد و قناعت و ریاضت و زحماتی که خاتون قیامت

نان او را نبیختند.[١]

خلاصه آنکه آن حضرت تا در نیا بود چشم از لذات دنیوی پوشیده و در خورش و پوشش قناعت به چیزهای غیر لذیذ کم ارزش می فرمود.

فضائل امیرالمومنین ٧

و وارد شده است که در وقتی که رسول خداوندگار از این عالم بی اعتبار نقل بدار قرار فرمود از دنیا هیچ چیز از او مخلَّف نشده و قرضی داشته که به وصیّ و جانشین بلافصل خود وصیّت و امر بقضاء آن فرمود.[٢]

و چرا خاتون قیامت چنین نباشد و حال آنکه مادرش خدیجه کبری٣ بود که ملکه قریش و از جمله مالداران ایشان بود. و همین که از یمن طالع میمون و تاثیر بخت همایون بشرف وصال حبیب ملک متعال مُشرّف شد بشکرانه این نعمت عظمی و به پاداش این موهبت کبری رقاب عبید و أماء خود را در راه خدا از قید ذلّ عبودیت و بندگی آزاد نموده و سایر اموال خود را به حبیب پروردگار بذل و هِبه نمود و آن حضرت نیز در راه رضای دوست مصرف داشت. و به چه جهت آن مکرّمه به این نحو رفتار نفرماید و حال آنکه شوهر تاجدار و انیس و مونس دل فکارش حیدر کرّار بود که سرآمد جمله زاهدان و پیشرو تمامی متّقیان و متورّعان بود و مخاطبه آن بزرگوار با دنیای غدّار گوش زد تمامی اهل روزگار شده که مکرر می فرمود: يَا دُنْيَايَا دُنْيَا، هَيْهَاتِ! غُرِّي غَيْرِي،


[١]. الغارات ابراهیم ثقفی ج١ ص٨٨ و شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید ج ٢ ص٤٤٧ و المناقب للخوارزمي : ص١١٨ ح١٣٠ وفرائد السمطين : ج١ ص٣٥٢ ح٢٧٧

[٢]. الخرائج و الجرائح ج٢ ص٨٨٥