بس است که هر عروس و دامادی لا اقل شب زفاف را هنگام عیش و عشرت و زمان شادی و بهجت خود قرار داده و در آن شب به امور دیگر نمی پردازند. و از اوّل عمر دنیا الی یومنا هذا گذران مردمان به این نحو بود. و خاتون قیامت و شاه ولایت در اوّل لیله مبارکه که به وصال یکدیگر مُشرّف شدند تا صبح کمر عبادت و بندگی جناب اقدس الهی را بر میان جان بسته و دقیقه ای نیاسودند. مریم بنت عمران که سرآمد جمله زنان زمان خود است در صفات حمیده خصوصا در صفت عبادت و خداپرستی غاشیه بدوش خیرالنساء است و در جمیع جهات طفل دبستان اوست حقیقت ذات و محاسن صفات مریم٣ کجا و فاطمه٣ کجا!

*ببین تفاوت ره از کجاست تا به کجا*

و اگر از زهد و ورع و تقوی و قناعت و انقطاع او از دنیا و بیزاری او از حطیمِ این عاریت سرا تفتیش می نمایی در این صفات حسنه به مرتبه بود که از اوّل عمر شریفش تا هنگام شهادتش به هیچ وجه من الوجوه خود را آلوده بذخارف دنیوی نفرمود، نه در آن مدّتی که در خانه پدر بزرگوارش می بود و نه در آن اوقاتی که در خانه شوهر عالی مقدارش بسر می برد. و در خُورِش تأسّی به سیّد کائنات٦ جسته و از مأکولات غیر لذیذ اختیار می کرد و از آن هم بقدر بسیار کمی که سدّ رمق می نمود به مصرف می رسانید. و در پوشش اقتدا به فخر موجودات نموده و به لباس های خشن رُقعه بر رُقعه دوخته کم بها اکتفا می نمود. و به آن بدن مؤتمن خود را می پوشانید و اکثر اوقات در خصوص این دو مورد نیز بزحمت می گذارنید، و دو روز و سه روز خود و فرزندانش به گرسنگی و بینوایی بسر می بردند چنانچه عن قریب مذکور خواهد شد. و در تمام عمر آن معصومه٣ هرگز رغبتی به دنیا بهم نرسانید و چنانچه اتّفاقا بر سبیل ندرت یک چیز