خطاب از جانب ربّ الارباب دَر رسید که ای راحیل بدان و آگاه باش که از برکت و کرامت من بر ایشان آن است که جمع می کنم ایشان را بر محبت خود و می گردانم این جماعت را حجّت خود و در میان خلق خود. به عزت و جلال خودم ،سوگند یاد می کنم که از ایشان خلقی خواهم آفرید و ذریتّی به وجود خواهم آورد که خزینه داران من باشند در روی زمین و معادن علوم غیر متناهیه باشند از روی یقین این جماعت مردم را دعوت خواهند کرد به سوی دین من و با ایشان حجّت را تمام خواهم کرد بر خلق، بعد از پیغمبران پس گفت: بشارت باد تو را یا علیّ٧ که حقتعالی تو را کرامتی فرمود که به احدی از خلق چنین کرامتی نکرده، من تزویج کردم به تو فاطمه٣ را به نحوی که خداوند رحمان او را به تو تزویج کرد و راضی شدم از برای فاطمه٣ آنچه خدا از برای او راضی شده. پس بگیر زوجه خود را که تو سزاورتری به او از من. به تحقیق که جبرئیل خبر داد مرا که بهشت مشتاق است به سوی تو و فاطمه٣ و اگر نه این بود که حق تعالی مقدر کرده است که از شما بیرون آورد حجّتهای خود را از خلق، هر آینه دعای بهشت و اهل بهشت را در حق شما مستجاب می کرد. و شما را به این زودی به ایشان می رسانید. پس نیکو برادر و داماد و مصاحبی تو از برای من، و کافی است تو را خشنودی خدا از خشنودی دیگران.

پس حضرت امیرالمؤمنین٧ از روی تعجب گفت: یا رسول الله٦ کار من به جایی رسیده است که مرا در بهشت یاد کنند و حق سبحانه و تعالی مرا در میان ملائکه تزویج نماید؟ حضرت٦ فرمود: که بلی و بعد از آن فرمود: یا علیّ٧ بدان که چون خداوند عالم گرامی دارد ولی و دوست خود را عطا می فرماید به او آنچه را که هیچ چشمی ندیده و هیچ گوشی نشینیده باشد یا علیّ٧ این کرامتها را حق جل و علا بتو عطا