ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٤ - رويكردها و عملكردهاى آخرالزّمانى
همراهى با مدّعيان، از مطالعهنشانههاى ظهور سر باز زدند و پرداختن به نشانهها را گمراه كننده دانستند و اين طور پنداشتند كه هميشه تشخيص نشانههاى ظهور با اشتباه همراه است. آنان در تأييد ديدگاه خود، اين حديث معصومان (ع) را كه «تعيينكنندگان زمان ظهور دروغگويند» را ارائه كردند و اظهار داشتند كه اصولًا نبايد به نشانههاى ظهور پرداخت؛ زيرا امامان ما را از تعيين وقت ظهور نهى كردهاند؛
٣. گروه سوم نيز به شكلى منطقى با نشانههاى ظهور برخورد كردند و به دقّت نشانهها را زير نظر قرار دادند و هر جا تناقضى يافتند آن را توجيه نكردند. براى مثال اينان ابومسلم سياهپوش و صاحب پرچم سياه را سيّد خراسانى ندانستند و گمراه نشدند؛ زيرا خصوصيّات ابومسلم با اكثر نشانههاى سيّد خراسانى مطابقت نداشته است. همچنين افراد همين گروه در زمان ساخته شدن «پل كرخه» بر روى «رود دجله» در بغداد، اين پل را يك نشانهمحقّق شدهظهور دانستند؛ امّا اصرار نداشتند كه حتماً ظهور نزديك است؛ زيرا بقيّهنشانههاى آخرالزّمان را محقّق شده نمىدانستند. بدينترتيب اين افراد از گمراهى پرهيز كردند و با مشاهدهنشانهها گوش به زنگ شدند و خود را بيشتر آماده كردند؛ امّا از هر گونه حركت اضافى پرهيز كردند و انتظار امام زمان (عج) را به نحوى منطقى به جاى آوردند.
در زمان ما نيز افراد معتقد به مهدويّت در ٣ گروه ياد شده، جاى مىگيرند.
به جز گروه سوم كه به شكلى دقيق و منطقى با نشانهها برخورد كردهاند و از افراط و تفريط دورى گزيدهاند، به نظر مىرسد كه ديدگاه هر دو گروه اوّل و دوم با چالشهايى رو به روست.
١. گروه اوّل، همان طور كه ذكر شد با مشاهدههر پديده اى كه شباهتى با نشانههاى ظهور داشت، جنجال به پا كرده و منتظران را در ابتدا اميدوار مىكردند؛ امّا در ادامه و با عدم ظهور امام، منتظران از ظهور امام نااميد شده و ديگر به نشانهها نيز اعتماد چندانى نشان نمىدادند. چنين افرادى در زمان ما نيز وجود دارند و كماكان به توجيه اكثر حوادث مىپردازند و در پايان دچار مشكل مىگردند؛
٢. در مورد گروه دوم نيز ايراداتى وارد مىشود. اين افراد اگرچه نااميد نمىشوند؛ امّا ديدگاه آنان نيز صحيح به نظر نمىرسد؛ زيرا اين امكان دارد كه عدم توجّه به نشانههاى ظهور در زمانى كه ظهور بسيار نزديك است، باعث شود كه شيعيان نتوانند به سرعت خود را