بسيارى از مردم حاضرند تقريباً هر چيزى را بدهند تا از آينده آگاهى يابند. اين مسئله قدمتى به درازاى هبوط آدم (ع) در زمين دارد. وقتى روايت‌ها را مرور مى‌كنيم، مى‌بينيم اين كنجكاوى و پرسش از آينده از زمان حضرت آدم (ع) مطرح بوده است.

اصحاب معصومان (ع) نيز از اين قاعده مستثنا نبودند. بارها از معصومان (ع) در مورد زمان خروج قائم (ع) پرسيدند؛ امّا آنان از مشخّص نمودن آن نهى نمودند و زمان ظهور را همانند علم به زمان قيامت در انحصار خدا معرفى كردند. معصومان (ع) اغلب با آنها در مورد ظهور و زمانى كه مستضعفان پيروز و حكومت الهى بر همه چيز حاكم خواهد شد، صحبت كرده‌اند.

شايد بهترين روايتى كه به طور مفصّل به احوالات آخرالزّمان مى‌پردازد، حديث نبوى (ص) است كه ابن عبّاس نقل كرده است و آن ماجراى گفت‌وگوى سلمان و پيامبر (ص) است.

گفت‌وگوهاى اصحاب با معصومان (ع) قرن‌ها پيش رخ داده است. مسلّماً حضرت مهدى (ع) نمى‌توانست در طول عمر آن اصحاب ظهور كند؛ آنها سال‌هاى زيادى را به انتظار گذراندند و همگى مردند؛ در حالى كه هنوز در انتظار ظهور او بودند.

زمانى كه آنها زنده بودند، به طور جدّى بارها و بارها وعده‌ظهور او را تبليغ كردند و مشتاقانه آرزوى ظهور او را داشتند. يكى از روايت‌هاى نقل شده به وسيله‌يكى از اين افراد از امام جواد (ع) هشدارى براى مردمان آخرالزّمان است كه در طول زمان باقى مانده و اكنون نيز خوانده مى‌شود. ايشان از برخى شكّاكان و منكران سخن به ميان آوردند كه او را انكار و يادش را به سخره مى‌گيرند:

«... او زمانى قيام مى‌كند كه در ميان مردم يادش از بين رفته و بيشتر افرادى كه قائل به امامت او هستند، مرتد مى‌شوند ... غيبتش طولانى مى‌شود و مخلصان، در انتظار ظهور او مى‌مانند و شكّاكان او را انكار مى‌كنند و منكران ياد او را مسخره مى‌كنند. هر كس كه وقتى را مشخّص مى‌كند، دروغ مى‌گويد و هر كس كه عجله كند، هلاك مى‌شود و هر كس تسليم خداوند باشد، نجات مى‌يابد.»[١]

ابوالجارود گويد: امام باقر (ع) به من فرمودند:

«اى ابوالجارود! چون فلك دوّار بچرخد و مردم بگويند: قائم مرده يا هلاك شده و در كدامين وادى سلوك مى‌كند؟ و طالب بگويد: كجا قائمى وجود دارد و استخوان‌هاى او نيز پوسيده است، در اين هنگام بدو اميدوار باشيد و چون دعوت او را شنيديد، نزد او برويد؛ گرچه به صورت سينه‌خيز و بر روى برف باشيد.»[٢]

امّا «خدا هرگز خلف وعده نمى‌كند».[٣]

وقتى كه او بيايد، آن زمان پايانى براى دنياى آلوده به گناه و پايان جهانى است كه در آن انسان خطاكار حكومت مى‌كند.

پيش‌گويى‌هايى بشرى در مورد آخرالزّمان‌

زمانى كه اصحاب از معصومان (ع) در خصوص زمان ظهور و قيامت پرسيدند، ايشان صرفاً از نشانه‌هاى آن ياد كردند.

از روايات چنين بر مى‌آيد كه وقتى از رسول اكرم (ص) و ائمه‌اطهار (ع) در مورد زمان خروج حضرت مهدى (ع) پرسيده‌اند، آن بزرگواران با قاطعيّت و با صراحت تمام علم به زمان ظهور را همچون علم به قيامت، منحصر به خداوند متعال دانسته‌اند و از خودشان نيز نفى كرده‌اند.

كميت از امام باقر (ع) در مورد همين قضيّه پرسيد، امام (ع) فرمودند: