«آن مردمان چون حيوانات، در وسط راه بر هم مى‌شورند و با هم مى‌ستيزند و آنگاه يكى از آنان به مادر، خواهر و دختر او در وسط راه و در حضور همگان تجاوز مى‌كند، سپس آنان را در معرض تعدّى ديگران قرار مى‌دهد و يكى پس از ديگرى عمل زشت را انجام مى‌دهند؛ ولى كسى اين كردار زشت را نكوهش نمى‌كند و تغيير نمى‌دهد. بهترين آنان كسى است كه مى‌گويد: اگر از جادّه و از نظر مردم دور مى‌شديد، بهتر بود».[٢]

علاوه بر اين، نياز فطرى و غريزى مرد و زن با جنس مخالف تأمين و تكميل مى‌شود؛

در آخرالزّمان «مردها خود را شبيه زنان كنند و زنان شبيه مردان شوند. آنگاه مردان به مردان اكتفا كنند؛ يعنى لواط كنند و زنان به زنان».[٣]

«نه تنها شراب و قمار حلال شمرده شود و آشكارا استفاده شود كه بدان تفاخر كنند. در اين دوران، زنا شايع شده و زنازادگان بسيار مى‌شوند و جمعى از زنان به اين امر تفاخر كنند و براى جلب رضايت شوهر خود به او رشوه دهند. مانند همين فاجعه درباره‌لواط و مساحقه (به تعبير امروزى، هم‌جنس‌بازى زنان و مردان) نيز اتّفاق مى‌افتد. همّت مردم، شكم و فرجشان باشد.»[٤]

«كشتارهاى عالم‌گير و ناگوار و پى‌درپى‌[٥] جمعيّت جهان را به طور جدّى كاهش مى‌دهد.»[٦]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. كلينى، كافى، ج ٥، ص ٥٥.

[٢]. همان، ص ٥٩.

[٣]. صدوق، معانى الاخبار، ص ٣٤٤.

[٤]. قمى، تفسير قمى، ج ٢، ص ٣٦.

[٥]. خراسانى، مهدى منتظر (ع)، ص ١٢٥.

[٦]. ديلمى، ارشاد القلوب، ج ٢، ص ٣١٣.

[٧]. مهدى منتظر (ع)، ص ١٢٤.

[٨]. مجلسى، محمّدباقر، بحارالانوار، ج ٦٩، ص ١٧٣.

[٩]. مهدى منتظر (ع)، ص ١٢٥.

[١٠]. احمد بن حنبل، مسند، ج ٢، ص ٣٩٠.

[١١]. ابن ابى شيبه، المصنف، ج ١٥، ص ٨٩؛ متّقى هندى، كنز العمال فى سنن الاقوال و الافعال، ج ١٤، ص ٥٨٤.

[١٢]. حاكم نيشابورى، المستدرك على الصّحيحين، ج ٤، ص ٤٦٥؛ مقدّسى، عقدالدّرر فى اخبار المنتظر، ص ٤٣.

[١٣]. شجرى، امالى شجرى (امالى خميسيّه)، ج ٢، ص ٢٢٨.

[١٤]. الكافى، ج ٨، ص ٦٩.

[١٥]. مهدى منتظر (ع)، ص ١٣٩.

[١٦]. صدوق، ثواب الاعمال، ص ٣٠١.

[١٧]. مسند حنبل، ج ٢، ص ٣٩٠.

[١٨]. مهدى منتظر (ع)، صص ١٢٠- ١٣٣.

[١٩]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٣٨٠؛ ج ٣٦، ص ٣٣٥.

[٢٠]. مهدى منتظر (ع)، صص ١٤٨- ١٦٠.

[٢١]. سجستانى، سنن ابى داوود، ج ٤، ص ١١١.

[٢٢]. بحارالانوار، ج ٥٢، صص ١٥٤، ٢٦٦؛ مقدّسى، ص ١٥٢.

[٢٣]. صدوق، كمال الدّين و تمام النعمه، ج ١، ص ٣١١؛ ابن شهر آشوب، ج ٢، ص ٢٩٧.

[٢٤]. نعمانى، الغيبه، ص ٢٣٥؛ طوسى، كتاب الغيبة، ص ٢٧٤.

[٢٥]. مهدى منتظر (ع)، صص ١٤٤- ١٤٨.

[٢٦]. همان، صص ١٤٨- ١٦٠.

[٢٧]. همان، صص ١٤٨- ١٥٢.

[٢٨]. تفسير قمى، ج ٢، ص ٣٤٠؛ كمال الدّين و تمام النعمه، ج ٢، ص ٤٦٥.

[٢٩]. طبرانى، المعجم الكبير، ج ٩، ص ١١٩؛ هيثمى، مجمع الزّوائد و منبع الفوائد، ج ٧، ص ٢١٧.

[٣٠]. ابن‌طاووس، ملاحم، ص ١٠١.

[٣١]. مهدى منتظر (ع)، صص ١٤٤- ١٤٨.

[٣٢]. بحرانى، مدينه المعاجز، ص ١٣٣.

[٣٣]. ملاحم، ص ٧٨.