پيامبر (ص) مى‌فرمايد: «اللهُمّ انىّ احبّهم فانى سلم لمن سالمهم و حرب لمن حاربهم ٤٠؛ خدايا من ايشان (اهل بيت (ع) را دوست دارم. من در صلحم با كسانى كه با اهل بيت در صلح باشند و دشمنم با كسانى كه دشمن اهل بيت هستند. از جمله دستورات پيامبر (ص) محبّت اهل بيت (ع) است، چنان كه فرمود: «كسى كه دوست دارد حيات و مرگش همانند من باشد و در بهشتى كه خداوند به من وعده داده و در جنّات عدن ساكن شود بايد على بن ابى طالب و فرزندان او را دوست بدارد.» ٤١

در اسناد و روايات اسلامى، محبّت اهل بيت (ع) به عنوان يك الزام معرفى شده است. رسول خدا (ص) فرمود: «احبّوهم لحبّى» ٤٢ و «احبّوا اهل بيتى لحبّى.» ٤٣

در روايت ديگرى از پيامبر اكرم (ص) چنين توصيه شده است: «الزموا مَودّتنا اهل البيت فانّهُ من لقى الله يوم القيامه و هو يودَّنا دخل الجنّه بِشَفاعَتِنا ٤٤ موّدت ما اهل بيت را ملتزم باشيد؛ زيرا كسى كه خدا را در عين مودّت ما ملاقات كند، به شفاعت ما وارد بهشت مى‌شود.»

امام صادق (ع) نيز فرمود: «به راستى كه خداوند ولايت ما را فرض گردانيده و مودّت ما واجب است. به خدا سوگند، ما از روى هوس سخن نمى‌گوييم و به آراى شخصى خود عمل نمى‌كنيم و سخنى را نمى‌گوييم جز آنكه خداى- عزوجلّ- گفته است.» ٤٥

امام على (ع) هم مى‌فرمايد: «بر شما باد دوستى آل پيامبرتان؛ زيرا كه اين محبّت حقّ خداى متعال بر شماست؛ حقّى كه خداوند آن را بر شما واجب گردانيده است. مگر اين سخن خدا را نمى‌بينيد كه مى‌فرمايد: «قُلْلا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌؟» ٤٦

از الزام به كار رفته در روايات، به خوبى مى‌توان استنباط كرد كه محبّت و مودّت اهل بيت (ع) به عنوان يك حقّ در شريعت اسلام مطرح است، حقّى كه خداوند آن را تشريع كرده است. همان گونه كه حقّ حاكميّت اهل بيت (ع) تشريع الهى است؛ حقّ محبّت نيز از سوى خداوند وضع شده است. در اين تشريع «من له الحق» اهل بيت پيامبر (ص) است و «من عليه الحق» همه‌انسان‌ها، همه‌مردم مكلّفند كه اين حقّ را پاس بدارند و محبّت اهل بيت (ع)، را فرا راه حركت تكاملى‌شان ببينند؛ زيرا اهل بيت (ع) به خاطر فضايل و كراماتى كه دارند، سزاوار محبّتند. دوستى آنان در واقع، پاسخ به نداى فطرت و نداى ناصحانه‌پيامبر گرامى (ص) است؛ كسى كه جز از وحى پيروى نمى‌كند. دوستى اهل‌بيت (ع) مستلزم پيروى از سيره‌روشن آنان است؛ چنان كه امام باقر (ع) فرمود: «هر كس ما را دوست بدارد، از ما اهل بيت است (به سيره‌ما اهل بيت عمل كرده است) .... آيا گفتار ابراهيم را نشنيده‌اى كه گفت: هر كس از من پيروى كند، از من است؟» ٤٧

اين حديث نشان مى‌دهد كه تبعيّت از اهل بيت (ع) سبب ورود به اين خانواده از نظر معنوى مى‌شود؛ چنان كه پيامبر (ص) فرمود: «سلمانُ منّا اهل البيت؛ ٤٨ سلمان از اهل بيت من است».

در حديثى از امام حسن مجتبى (ع) نقل شده كه وى پس از شهادت پدرش، امام على (ع)، در جمع مردم خطبه خواند و در فرازى از آن، اين گونه سخن گفت: «أنا مِن اهل البيت افترضَ الله مودّتهم عَلى كُلِّ مسلم فقال تبارك و تعالى لنبيه (ص): «قُلْلا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌» ومن يقترف حَسَنة نزد له فيها حسناً فاقتراف الحسنةِ فاقتراف الحَسَنةِ مودّتنا اهل البيت؛ ٤٩ من از خاندانى هستم كه خداوند مودّت آنها را بر هر مسلمانى واجب كرده است و به پيامبرش فرمود: بگو من در برابر دعوت رسالت اجرى از شما درخواست نمى‌كنم، مگر محبّت اهل بيتم را. كسى كه حسنه‌اى را اكتساب كند، ما آن را افزايش مى‌دهيم». منظور خداوند از «اكتساب حسنه» مودّت ما اهل بيت است».

اين رشته‌محبّت كه از خداوند شروع مى‌شود، سرانجام همه‌پيروان اهل بيت (ع) را به يكديگر پيوند مى‌دهد. از امام على (ع) روايت شده كه فرمود: «مَن احبَّ الله احبَّ النّبى و مّن احبَّ النّبى احبّنا وَ مَن احبّنا احبَّ شييعتنا فان النّبى و نّحنُ و شيعَتُنا من طينة واحده؛ ٥٠ هر كس خدا را دوست بدارد، پيامبر را هم دوست خواهد داشت و هر كس پيامبر را دوست بدارد، ما (اهل بيت) را دوست خواهد داشت و هر كس ما را دوست بدارد، به پيروان ما نيز محبّت خواهد كرد؛ زيرا پيامبر و ما و شيعيان ما از يك طينت آفريده شده‌ايم.»

خلاصه اينكه، تأثير محبّت اهل بيت (ع) در ابعاد گوناگون زندگى انسان، بر اهل خرد و دين‌داران واقعى پوشيده نيست. ارزش محبّت خاندان پيامبر در روايات زيادى مورد تأكيد واقع شده است. به چند نمونه از آنها توجّه كنيد:

- «حبّنا اهل البيت نظام الدّين؛ ٥١ محبّت ما اهل بيت مايه‌نظام دين است».

- «لا يُتمّ الايمان الّا بِمحبّة اهل البيت؛ ٥٢ ايمان كامل نمى‌شود، جز به محبّت اهل بيت.»

- پيامبر (ص) فرمود: «لا يُتمّ الايمان الّا بِولايتنا اهل البيت ٥٣؛ ايمان‌