ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧ - امام خود در زمره منتظرانند
رئوف منصوب از سوى حضرت حق و صاحب اختيار، همهخلايق مظلوم واقع مىشوند، از جمله انسانها. همه از حق و استحقاقشان دور مىافتند و به عكس با مبسوط اليد شدن امام، همه به حقّشان مىرسند و چنان كه آفريده شدهاند، به مراتب عالى كمال دست مىيابند.
تجربهكمال، حقّ تمامى آفريدههاى خداوند است؛ همه آنها براى طى مراتب كمالى آفريده شدهاند.
امامت ظلم، طريق طى مراتب كمالى را براى جملهآفريدههاى خداوند مسدود مىكند؛ چون او از اين طريق مىتواند بماند و ظالمانه حكم براند؛ چنان كه از اين طريق است كه غيبت امام هم به درازا مىكشد و مجال اعمال ولايت امام از بين مىرود. فراموش نكنيد كه، رعاياى امام، تنها انسانها نيستند. همهمخلوقات ارضى و سماوى رعاياى خليفةالله هستند.
صبح اميد، امام مبين است كه گوشهنشين پردهغيبت گشته و بدين ترتيب مجال سير كمالى به نحو تمام از جملهآفريدهها سلب شده است. آن روز كه پردهها برافتد همه مىتوانند فرياد كنند:
|
صبح اميد كه شد معتكف پردهغيبت |
گو برون آى كه كار شب تار آخر شد |
|
|
بعد از اين نور به آفاق دهم از دل خويش |
كه به خورشيد رسيديم و غبار آخر شد |
|
|
آن پريشانى شبهاى دراز و غم دل |
همه در سايهگيسوى نگار آخر شد |