نفس بالا گرفت و قضاوت را بعهده‌ء من نهادند و من گاهى عقل و گاهى نفس را محكوم كردم، ولى متخاصمان به نزاع خويشتن ادامه ميدهند و اكنون مدّت پنجاه سال است كه از عمرم ميگذرد و من نتوانسته ام اين نزاع را خاتمه دهم.

پس كسى كه در اين سنّ طولانى نتواند يك قضيه را فيصل نمايد چگونه ميتواند در پيش آمدهاى گوناگون بين مردم قضاوت ب‌نمايد؟ شما براى قضاوت و داورى در بين مردم كسى را برگزينيد كه بين عقل و هواى نفس او توافقى حكم فرما باشد تا بتواند در اين كار خطير دخالت نمايد.

سيد بن طاوس، مدت پانزده سال در بغداد اقامت كرد و بعداز آن به حلّه مراجعت نمود. و از حلّه به نجف اشرف آمده مدتى را در آنجا مشرّف بود، و در زمان دولت مغول ببغداد برگشت و مستنصرعباسى او را در شرق بغداد سكنا داد.

سيد بن طاوس در محرم سنه ٥٨٩ هجرى متولد شده و درپنجم ذى قعده‌ء سنه‌ء ٦٦٤ هجرى در بغداد وفات يافت و جنازه‌ء او رابه نجف اشرف حمل كردند و در جوار حضرت على با ابى طالب عليهم السّلام دفن نمودند.

و در خارج شهر حلّه، قبّه‌ء عاليه‌اى است نسبت آن را بسيدابن طاوس ميدهند و محلّ زيارت و تبرّك مردم است و چنانچه دربغداد رحلت كرده باشد اين نسبت بعيد بنظر مى‌آيد، ميتوان گفت:

آن قبّه‌ءاى كه در خارج شهر حلّه ميباشد از آل طاوس است ولى نه اين سيد بزرگوار- نقل از كتاب ملاحم و فتن.

محدث قمى رحمه اللّه در كتاب فوائد رضويه قسمتى از تأليفات اين سيد عاليقدر را بشرح زير مى نگارد:

١- مصباح الزائر ٢- فرحه الناظر ٣- روح الاسرار ٤- كتاب طرائف ٥- طرف من الانباء و المناقب ٦- غياث سلطان الورى ٧- فتح الابواب ٨- محجوب الجواب ٩- فلاح السائل ١٠- مسالك ج‌المحتاج ١١- ربيع الألباب ١٢- قبس الواضع ١٣- كتاب البهجه ٤١- كشف المهجه ١٥- اسعاد ثمره الفوآد ١٦- كتاب ملهوف ١٧- كتاب اصطفاء ١٨- كتاب توفيق ١٩- كتاب الاسرار ٢٠- كتاب محاسبه الملائكه ٢١- الامان من اخطار الاسفار ٢٢- كتاب دروع الواقعيه ٢٣- كتاب محاسبه النفس ٢٤- كتاب سعد و سعود ٢٥- مهج الدعوات ٢٦- كتاب المجتنى ٢٧- كتاب اليقين ٢٨- كتاب الاقبال ٢٩- جمال الأسبوع ٣٠- مصباح المتهجد ٣١- كتاب السالك.

اما كتاب التشريف بالمنن فى التعريف بالفتن" معروف به ملاحم و فتن سيد بن طاووس‌

- سيد بن طاوس، اين كتاب را كه در اطراف وجود حضرت بقيه اللّه ارواحناه فداه گفتگو ميكند از كتب معتبره‌ء اهل سنّت انتخاب كرده و بدين جهت اين كتاب از براى شيعه ستاره‌ءدرخشانى است.

كلمه‌ملاحم، جمع «ملحمه» است و از دو ريشه گرفته مى‌شود؛ گرچه بازگشت هر دو ريشه به يك اصل است: يكى چسبندگى و ديگرى گوشت. اگر ملحمه از ريشه اوّل گرفته شود، به معناى سختى نبرد است كه در آن جنگ‌جويان به يكديگر گلاويز مى شوند و اگر از ريشه‌دوم گرفته شود، به معنى قتلگاه است، كنايه از اينكه گوشت بدن انسان‌ها در آن مى‌ريزد. در هر دو صورت مراد از ملحمه در اينجا، حوادث و جنگ‌هاى خونينى است كه در آينده رخ مى دهد.[١]

در شيعه ملاحم و فتن عنوانى عام براى پيش‌گويى حوادث آينده است؛ به خصوص جنگ‌ها و فتنه‌ها. كتاب‌هايى از عالمان شيعه با عنوان ملاحم در طول تاريخ بر جاى مانده است‌[٢] اين كتابها رواياتى از پيامبر (ص) و امامان شيعه را در بردارند كه حوادث پس از خود را پيش‌بينى مى‌نمايند. شيعيان با استناد به اينكه برخى از اين روايات پيش‌گويى حوادثى را نموده‌اند كه مدّت اندكى پس از امامان يا تاكنون اتّفاق افتاده است، آنها را يكى از مستندات حقّانيت خود مى‌دانند. تعداد زيادى از روايات نقل شده در اين كتاب‌ها به فتنه هاى فراگير آخرالزّمان اشاره دارند.

پى‌نوشت:

[١]. ملاحم ابن منادى و ملحمة دانيال، مصطفى صادقى.

[٢]. آقابزرگ تهرانى، كتاب «الذريعه»