معجزات انبیا در تفسیر المنار - مدرسی راد، زهرا؛ غضنفری، علی؛ میراحمدی، عبدالله - الصفحة ٧٩ - ١- وفاق دین و علم
غرب قدرتمند با انواع سلاح فکری ایجادشده بود، تصمیم گرفتند که با نگاه جدید هر گزاره و هر احتجاجی برای رد اسلام را بیاعتبار کنند. در این راستا چاره را در تأویل آنچه امکان تأویل داشت و انکار هر آنچه قابلانکار بود، دیدند. این راهی بود که با گفتمان حاکم علمی سازگار بود.[١]
د) عقیده رشید رضا در جواز تأویل بهمنظور پاسخگویی به شبهات منکران دین، اقناع مخالفان و نزدیک سازی آراء باعث شد که وی به تأویل آیات ناظر بر معجزه بپردازد و متذکر شود که لزومی ندارد داستان حاوی حادثه خارق عادت در بیرون اتفاق افتاده باشد. با توجه به اهتمام رشید رضا در وفاق بین دین و علم و رد شبهات به نظر میرسد این رویکرد با نظر برخی روشنفکران که نظریه نمادین بودن زبان کتب مقدس را به قرآن سرایت دادند تا ناسازگاری آن گزارهها با یافتههای علمی را رفع سازند بیارتباط نیست. همچنین میتوان گفت ایشان در
[١] - محمد صالح عبدالقادر، التفسير و المفسرون في العصر الحديث(عبدالقادر)، ص۳۴۵-۳۴۴«و ظني أن ما فعله محمد عبده، و رشيد رضا في الموقف من المعجزات نابع من تأثر بالمنهج التجريبي الحسي الذي بدأ يبسط سلطانه على العقل العربي و الإسلامي .. و كان بداية تعرض العقل العربي و الإسلامي الذي بدأ يهتز و يتراجع أمام زحف الغرب العلمي و الثقافي، بقواه الهائلة .. و كان يقابله العقل المسلم المتراجع، و العربي المتخلف المتصارع المتجزّئ، فأراد عبده و رضا تحت ضغط الواقع الضعيف من جانب العرب و المسلمين، و تحت ضغط الواقع القوي بسلاحه، و بأفكاره، و بمعارفه الشاملة أن يزيل أي حالة رفض للإسلام، أو أي احتجاج، .. فلا بد أمام هذا من تأويل ما يمكن تأويله، و رد ما يمكن ردّه .. فآية انشقاق القمر متواترة فأولت «بقوة الحجة و البرهان النبوي» فأعطى المعجزة صفة برهانية عقلية، و هذا ما يتسق مع المنهجية السائدة حينئذ.»؛ ر.ک. محمد تقی مصباح یزدی، نظریه سیاسی اسلام، ج ۲، انگیزه سمبلیک و غیر و اقع نما معرفی کردن زبان دین .