معجزات انبیا در تفسیر المنار - مدرسی راد، زهرا؛ غضنفری، علی؛ میراحمدی، عبدالله - الصفحة ٢٣٨ - ب- زنده شدن پس از مرگ دسته جمعی

چهارم) آیات ٥٦ سوره دخان و ١١ سوره مؤمن که به آن‌ها استدلال شده، هیچ دلالتی بر مدّعایشان ندارند و تنها بر نوعی از حیات دلالت می‌کنند و طبق آن آیات، زندگی اهل بهشت یک نوع زندگی‌ است که مرگی در پی نداشته و با نوع زندگی دنیا فرق دارد.[١]

پنجم) مقصود از آیه «لا يَذُوقُونَ فِيهَا الْمَوْتَ إِلَّا الْمَوْتَةَ الْأُولى‌»[٢] مرگی است که بعد از سپری شدن اجل و نه مرگی که از باب عقوبت به‌صورت خارق‌العاده مانند مرگ قوم موردنظر اتفاق می‌افتد.[٣]

ششم) اطلاق و عموم آیات بعد از فحص و احراز از نبودن مقید و مخصص حجت است. در قرآن مواردی از زنده شدن مردگان در دنیا آمده است ازاین‌رو نمی‌توان به اطلاق و عموم آیات استناد کرد. [٤]

هفتم) این ادعا که اگر آیه موردنظر مربوط به سرگذشت قوم معیّنی بود، باید نام آن قوم را می‌برد و پیامبر آن قوم را معیّن می‌کرد، درست نیست؛ زیرا وجوه بلاغت همه‌جا یکسان نیست. گاه بلاغت اقتضا می‌کند کلام طولانی شود و جزئیات واقعه ذکر شود و جایی دیگر اقتضای کوتاه گویی و حذف جزئیات را دارد.[٥]

[١] -محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج ۲، ص ۲۸۱ .

[٢] -دخان ۵۶.

[٣] -محمود بن عبدالله آلوسی، روح المعانی فی تفسیر القرآن العظیم و السبع المثانی، (محقق: علی عبدالباری عطیه)، ۱۶ جلدی، بیروت ک دار الکتب العلمیه، منشورات محمد علی بیضون، ۱۴۱۵، ج ۱، ص ۵۵۳.

[٤] - عبدالله جوادی آملی، تسنیم، ج ۱۱، ص ۵۴۷.

[٥] - مانند بروج ۵ و اعراف١٨٠.