معجزات انبیا در تفسیر المنار - مدرسی راد، زهرا؛ غضنفری، علی؛ میراحمدی، عبدالله - الصفحة ١٩٥ - ب- زنده شدن پس از مرگی صد ساله

چهارم) خداي سبحان پس از صدسال، خوراکی‌های وي را بدون هيچ‌گونه دگرگوني نگهداشت تا نشاني از اقتدار حق باشد، درحالی‌که آب و غذا فاسدشدنی هستند. در اين آيه سه معجزه مطرح‌شده است: بنگر آب و غذايت را حفظ كرديم، ولي حمارت را كه قابليت کوتاه‌مدت بقا را داشت، نابود و پراكنده ساختيم؛ بنگر چگونه استخوان‌های آن را برپا كرده و بر آن گوشت مي‌رويانيم پس «تو را براي مردم آيت قرار می‌دهيم» نه آب و غذا و مركب تو را، چون او نمي‌توانست براي مردم ثابت كند كه اين آب و غذا يا اين چهارپا، همان آب و غذا يا چهارپای صدسال پيش است.[١]جریان حمار با جریان طعام و شراب تفاوت دارد و اگر حیوان با غذا و نوشیدنی سالم می‌ماند، حکم هر سه‌یکی بود. ظاهر انشاز در عبارت «نُنْشِزُها ثُمَّ نَكْسُوها» راجع به حمار است.[٢]

پنجم) قرآن به اقتضای بلاغت، با لحنى از معجزه خبر می‌دهد كه گويى كارى بسيار كوچك انجام‌گرفته تا شدت استبعاد مخاطب را بشكند. بدین سبب نام شخص، قریه و بسيارى از جهات قصه را مسكوت‌ می‌گذارد. [٣]

ششم) چگونه ممكن است «اماته» در آيه شريفه حمل بر بيهوشى حمل شده و داستان اين شخص با داستان اصحاب كهف مقايسه شود؟ بااینکه در داستان اصحاب كهف كلمه «اماته» نيامده، بلکه فرموده «ما در آن غار ايشان را چند سال به خواب برديم» اما آیه موردبحث، ظهور در مرگ حقیقی دارد. [٤]

[١] - عبد الله جوادی آملی، تسنیم، ج ۱۲، ص ۲۷۶.

[٢] - همان، ص ۲۷۷.

[٣] - محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج ۲، ص ۳۶۲ .

[٤] -همان .