معجزات انبیا در تفسیر المنار - مدرسی راد، زهرا؛ غضنفری، علی؛ میراحمدی، عبدالله - الصفحة ١٩٤ - ب- زنده شدن پس از مرگی صد ساله
امکان حیات مردگان در قیامت است همانگونه که منظور از آیه «وَ الَّتِي لَمْ تَمُتْ فِي مَنامِها» و آنچه برای اصحاب کهف اتفاق افتاد نیز همین سبات است.
نقد و بررسی
اول) آیه برای تفهیم اصل معاد و زنده شدن مردگان در رستاخیز و معجزات پیامبران است و دلیلى ندارد که آیاتناظر بر معجزات انبیا (ع) را به یک سلسله مسائل طبیعى تفسیر کنیم و مرتکب همه گونه خلاف ظاهر در آیات بشویم.[١]
دوم) لغت و عرف، معنای کلمات را تعیین میکنند. عرف ازجمله «فَأَمَاتَهُ اللَّهُ مِائَةَ عَامٍ» مرگ و نه بیهوشی را میفهمد. جملات آیه «أَنَّى يُحْيِي هَذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِهَا» و «فَانْظُرْ إِلى طَعامِكَ و شَرابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ و انْظُرْ إِلى حِمارِكَ و لِنَجْعَلَكَ آيَةً لِلنَّاسِ و انْظُرْ إِلَى الْعِظامِ» مؤید فهم مرگ طبیعی از آیه است. صرف شباهت اجمالی دو عبارت «وَ هُوَ الَّذِي يَتَوَفَّاكُمْ بِاللَّيْلِ» و «وَ الَّتِي لَمْ تَمُتْ فِي مَنامِها» در «توفی روح»، دلیل نمیشود که کلمه موت در آیه را بر غیر مرگِ طبیعی حمل کنیم.[٢]
سوم) ميراندن به مدت صدسال و احياي مجدد، نشانه روشني براي واقعيت داشتن معاد و احياي مردگان است، خداوند متعال، آن پيامبر را صدسال ميراند و زنده كردن چنين مردهاي، نشانه قدرت خداوند خواهد بود. مردم عصرش که خصوصيات فردي او را بهخوبی ميدانستند، هنگام برخورد مجدّد با وي، بهناچار مردن و زنده شدنش را باور كردند. [٣]
[١] - ر. ک. ناصر مکارم شیرازی، نمونه، ج ۲، ص ۲۹۸-۲۹۷ .
[٢] - مسعود تاج آبادی، المناردرآینه المیزان، ص ۲۱۸.
[٣] -عبد الله جوادی آملی، تسنیم، ج ۱۲، ص ۲۷۵.