معجزات انبیا در تفسیر المنار - مدرسی راد، زهرا؛ غضنفری، علی؛ میراحمدی، عبدالله - الصفحة ١٩٢ - ب- زنده شدن پس از مرگی صد ساله
اول) مرگ در آیه موردبحث حقیقی نیست چون مرگ در یکلحظه اتفاق میافتد. منظور این است که مدتزمانی طولانی بدون اینکه روح از بدن خارج گردد، شخص فاقد حس و حرکت و ادراکشده است مشابه آنچه برای اصحاب کهف روى داد؛ یعنی ایشان درواقع نمردند، بلکه بیهوش شدند.[١]
دوم) قرآن از خواب اصحاب کهف به حالت بر گوش زدن تعبیر کرده است «فَضَرَبْنا عَلَى آذانِهِمْ فِي الْكَهْفِ سِنِينَ عَدَداً».[٢] شاید دلیلش این باشد که گوش آخرین حسی است که در خواب از کار میافتد. [٣]
سوم) در آیه «اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِها و الَّتِي لَمْ تَمُتْ فِي مَنامِها»[٤]مقصود همین حالت قبض و نگاهداری نفس است که پس از مدتی برانگیخته میشود و به حالت قبلی برمیگردد.[٥]
چهارم) در این زمان اشخاصی هستند که مدتی بدون حس و حرکت و شعور روزگار را میگذرانند اما زنده هستند و این حالت را «سبات» به معنای خواب عميق و فراگير مینامند یعنی همان حالتی که خدا «توفی» مینامد. در مجله «المقتطف» نقلشده که شخصی بیش از ۱۵ سال خوابیده است. ازاینرو، خواب ۱۰۰ ساله سابقه ندارد و غیرعادی است. حمل آیات بر
[١]- همان. مراغی نیز مانند عبده می نویسد ر.ک. احمد مصطفی المراغی، تفسیر المراغی، بیروت: دارالفکر، ۱۳۷۱، ج٣، ص ٢٣-۲۲.
[٢] - کهف ۱۱.
[٣] - محمد رشید رضا، المنار ، ج ۳، ص ۵۰.
[٤]- زمر ۴۲.
[٥] - محمد رشید رضا، المنار ، ج ۳، ص ۵۰.