معجزات انبیا در تفسیر المنار - مدرسی راد، زهرا؛ غضنفری، علی؛ میراحمدی، عبدالله - الصفحة ١٥٣ - پنجم) جوشیدن دوازده چشمه
پنجم) جوشیدن دوازده چشمه
حضرت موسی (ع) طبق فرمان الهی عصای خود را به سنگی زد و بهصورت معجزه از آن سنگ چشمههای آب جوشید. در قرآن آمده است: «وَ إِذِ اسْتَسْقَى مُوسَى لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ...».[١]
رشید رضا مینویسد که در این آیه یکی دیگر از احوال بنیاسرائیل در هجرت و عنایت و لطف خداوند به آنها بیانشده است. بنیاسرائیل از تشنگی به حضرت موسی(ع) شکایت کردند که او آنها را از سرزمین حاصلخیز مصر با آبهای جاری خارج کرده است. آنها هر وقت در تنگنا قرار میگرفتند خروجشان از مصر به همراه موسی (ع) را مطرح میکردند و بر وی منت گذاشته و ابراز پشیمانی میکردند. موسی (ع) از خداوند برای آنها طلب آب نمود پس خداوند به او دستور داد تا با عصایش به یکی از سنگهای بیابان بزند.[٢]
عبده با استناد بهظاهر آیه به تبیین معجزه حضرت موسی (ع) پرداخته و مینویسد که خداوند به او دستور داد که با همان عصایی که به دریازده بود به یکی از سنگهای صحرا بزند، پسازآن سنگ، به تعداد قبیلههای او، چشمه آب جاری شد. وی درباره روایاتی که ذیل آیه بیانشده، معتقد است دلیلی برای این روایات وجود ندارد و در قرآن این داستانها نیامده است و اگر خداوند برای ما فایدهای در آن میدید، در مورد آن بیشتر بیان میداشت.[٣]
[١] - بقره ۶۰ و (به یاد آورید) زمانی را که موسی برای قوم خویش، آب طلبید، به او دستور دادیم: «عصای خود را بر آن سنگ مخصوص بزن!» ناگاه دوازده چشمه آب ازآن جوشید.
[٢] - محمد رشید رضا، المنار ،ج١، ص ۳۱۷.
[٣]-همان، ج ۱، ص ۳۲۶.