و ميگويم: اين آيات دلالت دارند تأثير ايمان براى بهشت رفتن مشروط است باعمال دينى گرچه مى‌شود تاويل كرد آنها را بدان چه مى‌آيد و چنين است قول خداى تعالى و ميگويند ايمان داريم تا آخر آيات كه دلالت دارند بر برخى شرايط ايمان و بر اينكه كسى كه داورى بخدا و رسول نبرد و بحكمشان خشنود نشود مؤمن نباشد.

همانا مؤمنان (٦٢- المؤمنون) يعنى مؤمن كامل كسانيند كه گرويدند بخدا و رسولش از ته دل و چون همراه اويند در كارهاى عمومى از جمعه و عيدها و نبردها و شور در كارها اجازه خواهند از پيغمبر راستى آنان كه اجازه خواهند بازگو كرد براى تأكيد اينكه اجازه خواه مؤمن است و آنكه بى‌اجازه ميرود مؤمن نيست بناچار و اين محك درستى ايمان و تشخيص مخلص است از منافق و بزرگ بودن جرم است ...

و آنان آزموده نشوند (١- العنكبوت) در مجمع البيان از امام صادق ٧ كه مقصود اينست كه آزموده شوند در دارائيشان و در جانهاشان و از پيغمبر ٦ است كه چون اين آيه فرو شد فرمود بناچار فتنه‌اى باشد كه گرفتار شوند و آزموده شوند بدان امت تا راست‌گو از دروغ‌گو روشن شود زيرا وحى بريده شود و شمشير و اختلاف كلمه بمانند تا روز رستاخيز.

و در كافى (ج ١ ص ٣٧٠) از امام كاظم ٧ كه اين آيه را خواند و سپس فرمود: فتنه چيست! گفته شد فتنه در دين. و او فرموده: آزموده شوند چنانچه آزموده شود طلا وانگه بما طلا پاك شوند.

تا بداند خدا آنان را كه راستگويند در عالم وجود و ممتاز شوند از دروغگويان چنانچه ميدانست پيش از آن كه خواهند آمد خواهند آزموده شد.

و در مجمع البيان (ج ٨ ص ٢٧١) كه على و امام صادق ٨ بضم ياء و كسر