اخلاق اسلامی (ترجمه جلد 15 بحار الأنوار) - علامه مجلسی - الصفحة ١١٨ - باب هفتم خشنودى به موهبت ايمان، و باينكه بزرگتر نعمت است و تعهد صبرى كه خدا بر مؤمن در برابر هر آزارى گرفته

باب هفتم خشنودى به موهبت ايمان، و باينكه بزرگتر نعمت است و تعهد صبرى كه خدا بر مؤمن در برابر هر آزارى گرفته‌

١- امالى شيخ: بسندش از امام كاظم ٧ كه مردى نزد آقاى ما امام صادق ٧ آمد و از فقر بدو شكايت كرد، فرمود: مطلب چنان نيست كه تو گوئى، و من تو را فقير نشناسم، گفت: اى آقايم بخدا خوب وانرسيدى و شمه‌اى از فقر و نياز را يادآور شد و امام صادق او را دروغگو ميشمرد- تا فرمودش- بمن بگو: اگر صد اشرفى طلايت دهند كه از ما بيزارى‌جوئى ميگيرى؟ گفت: نه تا هزارها اشرفى فرمود، و آن مرد سوگند ميخورد كه: نه، فرمودش كسى كه متاعى با خود دارد كه باين همه پول نميفروشد، او فقير است؟ ٢- بصائر الدرجات (ص ٨١) بسندش از ابى يوسف بزاز كه امام صادق ٧ بر ما خواند (٧٤- الاعراف) ياد كنيد نعمتهاى خدا را، فرمود: ميدانى نعمتهاى خدا چه‌اند: گفتم: نه، فرمود بزرگتر نعمت خدا بر خلقش، و آن ولايت ما است.

٣- محاسن (١٥٩) بسندش از امام صادق ٧ كه اگر شما يكتا بين باشيد البته رسول خدا ٦ هم يكتا بين بود، مردم را دعوت ميكرد و نميپذيرفتند ازش.