اخلاق اسلامی (ترجمه جلد 15 بحار الأنوار) - علامه مجلسی - الصفحة ١٩١ - باب دوازدهم سختى گرفتارى مؤمن و علت آن و فضيلت بلا

٧٢- در تمحيص: از سدير كه بامام صادق (ع) گفتم: آيا خدا بمؤمن بلا دهد؟

فرمود: آيا بلا كشد جز مؤمن، تا آنجا كه صاحب يس گفت: كاش قومم ميدانستند (١٣- يس) مكنع بود، گفتم: مكنع چيست؟ فرمود: خوره داشت.

٧٣- تمحيص: امام صادق (ع) كه مؤمنى نباشد جز دردى دارد در تنش كه از او جدا نشود تا بميرد، اين كفاره گناهان او باشد.

٧٤- تمحيص: از امام صادق (ع) كه پيوسته غمها و اندوهها با مؤمن باشند تا گناهى از او باقى نگذارند.

و از آن حضرت است كه بر مؤمن چهل شب نگذرد جز كه پيشامدى بر او رخ دهد اندوهبار كه پروردگارش را بيادش آورد.

٧٥- تمحيص: از حارث بن عمر كه شنيدم امام صادق (ع) ميفرمود: راستى بنده مؤمن در دنيا اندوه خورد تا بيگناه از آن بيرون رود.

٧٦- تمحيص: از ابى بصير كه شنيدم امام صادق (ع) ميفرمود خدا فرموده:

اگر بنده مؤمنم در دل خود اندوه و خشم نميخورد، سر منافق را با سر بند بستم كه دردى نچشد تا بميرد.

بيان: (در نهايه) در حديث ايمانست كه من از تو پرسم و بر من مشور يعنى از پرسشم خشم مكن ...

٧٧- تمحيص: تا رسول خدا ٦ كه دنيا زندان مؤمن است و بهشت كافر، مؤمن در آن هراسد و كافر از آن بهره برد ...

٧٨- تمحيص: از ابى جعفر ٧ كه بنده‌اى ارجمند شود نزد خدا تعالى تا آنجا كه اگر از او خواهش كند دنيا و آنچه دارد باو دهد و آنها در او كاستى نكنند ولى اگر وجبى از بهشت را از او خواهد محرومش سازد، و راستى خدا بنوازد مؤمن را با بلا چنانچه بنوازد مسافر خانواده‌اش را با هديه و ارمغانى و پرهيزش دهد از دنيا چنانچه پزشك بيمار را.