ترجمه امالي شيخ صدوق - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٦٦ - مجلس چهل و پنجم

نو بارش را در عافيت بما نمودى آخرش را هم با عافيت بما بنما.

(١) ٧- مالك جهنى گويد گلى بامام صادق ٧ تقديم داشتم گرفت و بوئيد و بر دو ديده نهاد و فرمود هر كه گلى را گيرد و بويد بر ديده‌گان نهد و گويد اللهم صلى على محمد و آل محمد بر زمين نرسد تا آمرزيده گردد.

(٢) ٨- على ٧ فرمود رسول خدا ٦ بمن آموخت كه چون جامه نوى پوشم گويم حمد خدا را كه زيورى بر من پوشانيد و چيزى كه در ميان مردم مايه تجمل باشد خدايا آن را جامه بركت كن كه در آن رضاى تو جويم و بآبادى مساجدت پويم، زيرا هر كه چنين كند آن را نپوشد تا آمرزيده شود.

(٣) ٩- امام صادق ميفرمود هر كه هنگام شنيدن اذان صبح گويد خدايا از تو خواهم بآمدن روزت و رفتن شبت و حضور نمازت و آوازهاى دعا بدرگاهت كه توبه مرا پذيرى زيرا تو پر توبه پذيرى و مهربانى و هنگام شنيدن اذان مغرب آن را گويد و در آن شبانه روز بميرد تائب است.

(٤) ١٠- امام صادق ٧ فرمود هر كه جامه نو برد و سى و شش بار إِنَّا أَنْزَلْناهُ‌، بخواند و چون بكلمه‌