ترجمه امالي شيخ صدوق - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧ - مجلس دوم

(١) ٤- امام هشتم از پدرش از پدرانش نقل كند كه امير المؤمنين ٧ فرمود رسول خدا فرموده هر كه بحوض من معتقد نيست بر سر حوض خود راهش ندهم، هر كه بشفاعتم معتقد نيست خدا شفاعتم نصيبش نكند سپس فرمود همانا شفاعت من خاص اهل گناهان كبيره از امت من است و بر نيكوكاران امت مسئوليتى نيست. حسين بن خالد راوى حديث گويد بحضرت رضا عرضكردم يا ابن رسول اللَّه در اين صورت چه معنا دارد گفته خداى عز و جل (انبياء ٢٨) شفاعت نكنند جز براى آنكه بپسندد؟

فرمود يعنى شفاعت نكنند جز براى كسى كه خدا ديانت او را بپسندد.

(٢) ٥- ابان احمر از حضرت صادق جعفر بن محمد ٧ روايت كرده كه مردى حضورش شرفياب شد و عرضكرد پدرم قربانت و مادرم يا ابن رسول اللَّه بمن پندى آموز فرمود اگر خداى تبارك و تعالى كفيل روزيست اندوه تو براى چيست؟ و اگر روزى پخش شده است حرص تو براى چيست و اگر حساب درست است جمع مال براى چه؟ و اگر ثواب از خداى عز و جل باشد تنبلى براى چه؟ و اگر عوض از خدا ميرسد بخل براى چه؟ و اگر كيفر از خداى عز و جل است دوزخ است نافرمانى براى چه؟ و اگر مرگ حق است خرسندى براى چه؟ و اگر عرضه بر خدا درست است نيرنگ براى چه؟ و اگر دشمن شيطانست غفلت براى چه؟ و اگر گذشت بر صراط حق است خود بينى براى چه؟ و اگر هر چيز بقضا و قدر خداست غمخوردن براى چه؟ و اگر دنيا فانى است اعتماد بدان براى چه؟