ترجمه امالي شيخ صدوق - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٢٢ - مجلس نودم

شش كيله جو شما رفت و آمد كرد كه بعيال گرسنه خود دهد و روز سوم بود كه از گرسنگى نزديك بود بزمين افتد و ديدم كودكانش گرسنه‌اند و از بى‌قوتى رنگ پريده و چهره‌هاشان از سرما فسرده و فرسوده (١) چون گفته خود را بمن بازگو كرد و مكرر نمود من گوش باو فرا دادم و او فريب خورد و گمان برد من دين خود را ميبازم و پيرو شادى او ميشوم من هم آهنى گداختم تا از آن بگريزد، چون توان ندارد بر آن صبر كند و بتن او نزديك كردم، از درد آن چون بيمار سختى كه از درد نالد شيون كرد و نزديك بود بمن دشنام سفاهت آميزى دهد از روى خشم درونى و سوزش شراره‌اى كه از آن زارى كرد، باو گفتم زن‌هاى داغديده بر تو بگريند اى عقيل مينالى از اين آهنى كه انسانى آن را بشوخى تافته و مرا بدوزخى ميكشانى كه خداى جبارش از خشم خود برافروخته، تو از آزارى مينالى و من از زبانه آتش ننالم؟

بخدا اگر مكافات از امتها بردارند و آن‌ها را آسوده و پوسيده در گور خود واگذارند من از دشمنى ديده‌بانى كه گناهان رسواكننده را فاش كند شرم دارم، اى عقيل صبر كن بر دنيائى كه بلاى آن مانند خواب پريشان شبها ميگذرد چه تفاوت بسياريست ميان آنكه در بستر نعمت آرميده و آن گنهكارى كه در دوزخ شيون ميكند، از اين شگفت مدار از آن شگفت دار كه شبانه كسى در خانه ما را كوبيد و بسته‌هاى پر از حلواى ساخته‌اى در ظروف خود آورده بود، باو گفتم اين‌ها صدقه است يا نذر است يا زكاة و همه آنها بر ما خاندان نبوت حرام است و خمس ذوى القربى در كتاب و سنت عوض آن است؟ گفت نه اين است و نه آن ولى هديه است، گفتم زن‌هاى داغديده بر تو گريند تو ميخواهى مرا از دين خدا با وسيله معجونى از قند زرد خود بفريبى كه با عصير تمر خود آوردى، گيجى، ديوانه‌اى، هذيان گوئى؟

مگر مردم از وزن يك دانه خردل بازپرسى نشوند؟ من چه جوابگويم از معجونى كه زقوم نما است (٢) بخدا اگر