توحيد مفضّل - علامه مجلسى - الصفحة ٧٠ - شرافت انسان بر ديگر حيوانات

حضرت امام عليه السّلام فرمود كه: اول اين تدبير تصوير جنين در جايى كه ديده‌اى نمى‌بيند و دستى بدان نمى‌رسد و در چنين جايى تدبير آن را مى‌كند تا او را از رحم بيرون مى‌آورد با خلقت تمام و اعضاى مستوى و حال آن كه در او مخلوق شده آنچه قوام و صلاح بدن در آن است از اعضاء و جوارح و احشاء و كاركنان بدن و آنچه در اصل تركيب بدن ضرور است از استخوان و گوشت و پيه و مغز و پى و رگها و غضروفها، پس چون به سوى جهان بيرون آمد مى‌بينى چگونه نمو مى‌كند با همه اعضاء بر يك شكل و هيئت و يك نسبت كه هر نسبتى كه هر عضوى با ساير اعضاء داشته در كودكى در بزرگى تفاوت نمى‌كند تا آن كه به حد اشدّ كه نهايت قوّت بدن است برسد. اگر عمرش به آن حد برسد يا آن كه پيش از آن حد مدّت عمر خود را تمام كند آيا مى‌تواند بود چنين امرى مگر از لطف حكمت و تدبير خداوند قدير.

[شرافت انسان بر ديگر حيوانات‌]

اى مفضّل! نظر كن در آنچه حق تعالى مخصوص گردانيده است به آن انسان را در خلقتش براى تشريف و تفضيل او بر ساير حيوانات زيرا كه چنان خلق شده كه راست مى‌تواند ايستاد و درست مى‌تواند نشست كه كارها را به دستها و جوارح خود به عمل آورد و تواند كارها را چنانچه خواهد به تقديم رساند اگر به روش چهار پايان به رو در افتاده بود هيچ يك از اعمال او مباشر نمى‌توانست شد.