توحيد مفضّل - علامه مجلسى - الصفحة ١٠٧ - حكمت مخفى بودن زمان عمر

[حكمت در آنچه آدمى از داشتن آن ممنوع شده‌]

پس داده است خداوند عليم به آدمى آنچه صلاح دين و دنياى او در آنها است، و منع كرده است از آدمى دانستن امرى چند را كه از شأن و طاقت او نيست دانستن آنها مانند علم غيب و امور آينده و بعضى از امور گذشته مانند آنچه در بالاى آسمان است، يا در زير زمين است، يا در ميان درياهاست، يا در اقطار عالم هست، و آنچه در دلهاى مردم است، و در رحمهاى زنان است و اشباه اينها از آنچه علم آنها از خلق محجوب است.

و طايفه دعوى دانستن اين امور مى‌كند و خطاهائى كه از ايشان صادر مى‌شود در آنچه خبر مى‌دهند و حكم مى‌كنند، دعواى ايشان را باطل مى‌گرداند و دروغ ايشان را ظاهر مى‌سازد.

پس تفكّر كن كه چگونه داده‌اند به آدمى علم آنچه آدمى در دين و دنيا به آن محتاج است و علم ما سواى آنها را از او منع كرده‌اند تا قدر خود را بشناسد و نقص خود را بداند و هر دو مقتضاى مصلحت او است.

[حكمت مخفى بودن زمان عمر]

تأمّل كن اى مفضّل در مصلحت پنهان كردن عمر هر كس از او، زيرا كه اگر مقدار عمر خود را بداند اگر عمرش كوتاه باشد زندگى بر او ناگوار خواهد بود براى آن كه عمر خود را كوتاه و وقت مرگ خود را