توحيد مفضّل - علامه مجلسى - الصفحة ١٢٥ - نعمت فرمانبرى حيوانات از انسان

قرار داده كه دانه را در چينه‌دان خود جمع مى‌كنند و در دهان جوجه‌هاى خود مى‌ريزند تا هنگامى كه خود به پرواز آيند. پس به اين سبب خداى تعالى جوجه بسيار به ايشان نداده چنانچه به ماكيان و امثال ايشان داده تا مادر از عهده تربيت آنها تواند بر آمد و فاسد نشوند و نميرند، پس هر يك بهره لايق و مناسب حال خود از تدبير حكيم لطيف خبير يافته‌اند.

[پاى حيوانات و راه رفتن آنها]

نظر كن به سوى پاهاى حيوانات كه همه را جفت آفريده تا آن كه رفتار بر ايشان آسان باشد و اگر طاق مى‌بود مناسب آن نبود، زيرا كه حيوانى كه راه مى‌رود چند پا را برمى‌دارد و اعتماد بر چند پاى ديگر مى‌كند، پس حيوانى كه چهار پا دارد و دو پا را بر مى‌دارد دو پا را مى‌گذارد اما به خلاف يك ديگر كه يك پا از يك جانب و پاى ديگر از جانب ديگر، يكى از پيش و يكى از عقب زيرا كه اگر دو پا را از يك جانب بردارد نمى‌تواند ايستاد بر زمين چنانچه كرسى اگر دو پايه آن را از يك طرف بردارند نمى‌ايستد، پس دست چپ را با پاى راست بر مى‌دارد تا در راه رفتن نيفتد.

[نعمت فرمانبرى حيوانات از انسان‌]

نمى‌بينى كه درازگوش چگونه تن در مى‌دهد به آسيا كردن و بار برداشتن با آن كه مى‌بيند كه اسب از اين خدمات معاف است و به‌