توحيد مفضّل - علامه مجلسى - الصفحة ٢٠ - مقدمه آيت الله شوشترى(ره)

رفته‌ام همه فكرم در اين بوده كه مى‌گويد اگر غير از خداى يگانه خدايان ديگر كه شما مى‌گوئيد بودند زمين و آسمان فاسد مى‌شدند و اين است آيه‌ «لَوْ كانَ فِيهِما آلِهَةٌ إِلَّا اللَّهُ لَفَسَدَتا».[١] چهارمى ايشان ابن مقفّع گفت: رفيقان اين قرآن از جنس كلام بشر نيست من هم وقتى كه از نزد شما رفته‌ام تمام فكرم در اين آيه كه پس از طوفان نوح و هلاك مردمان به غرق گفته شد به زمين كه آب خود را بلع كن و به آسمان كه از آب ريختن دست نگهدار و آيه اين است.

«وَ قِيلَ يا أَرْضُ ابْلَعِي ماءَكِ وَ يا سَماءُ أَقْلِعِي‌»[٢]. هر چه فكر كرده‌ام گذشته از آن كه نمى‌توانم مثل آن بياورم تمام نكات و محسنات آن را نفهميده‌ام.

هشام بن حكم راوى قصه مى‌گويد: در اين بين كه آنها با هم مشغول اين مذاكرات در امر قرآن بودند حضرت صادق عليه السّلام بر ايشان گذشت و اين آيه را براى ايشان خواند:

«قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ عَلى‌ أَنْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ لا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَ لَوْ كانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيراً»[٣].

معناى آيه اين است: يعنى: بگو اگر جمع شوند همه انس و جن بر آن كه مثل اين قرآن بياورند نمى‌توانند اين كار را بكنند و لو آن كه پشتيبان همديگر باشند.

ايشان كه حضرت را ديدند و اين آيه را از او شنيدند نگاهى به‌

[١] سوره انبياء، آيه ٢٢.

[٢] سوره هود، آيه ٤٤.

[٣] سوره اسراء، آيه ٨٨.