توحيد مفضّل - علامه مجلسى - الصفحة ١٩٦ - خلقت نباتات و كيفيت وصول غذا به آنها

كه از آفت‌ها در رحم محفوظ ماند.

و اما گندم و اشباه آن را خدا در ميان پوست صلبى قرار داده و بر سر هر دانه در ميان خوشه نيزه آفريده كه مرغان نتوانند آنها را از خوشه بربايند و ضرر به زراعات رسانند.

اگر كسى گويد كه: مرغان دانه‌ها را گاهى مى‌ربايند.

جواب مى‌گوئيم كه: بلى حكيم عليم چنين مقدر ساخته زيرا كه مرغ نيز خلقى است از مخلوقات الهى و روزى مى‌خواهد و خدا براى او آنچه از زمين مى‌رويد بهره مقرر ساخته، و ليكن اين حجابها و نيزه‌ها را براى دانه‌ها مقرّر گردانيده كه مرغان ضرر بسيار نرسانند و فساد فاحش از ايشان به وجود نيايد، زيرا كه اگر مرغان دانه‌ها را بى‌مانع و مزاحم مى‌يافتند، همه را ضايع مى‌كردند و خود از بسيار خوردن مى‌مردند، و زارعان به دستى تهى برمى‌گشتند، پس حق تعالى اين وقايه‌ها را مقرّر فرموده كه دانه‌ها را قدرى محافظت نمايند و اندكى از آن را بعد از به عمل آوردن مرغان بخورند و اكثرش براى آدميان بماند زيرا كه ايشان احقند به آن و تعب كشيده‌اند و زحمت‌ها برده‌اند تا دانه را به عمل آورده‌اند. و ايضاً احتياج ايشان زياده از احتياج مرغان است.

[خلقت نباتات و كيفيت وصول غذا به آنها]

تأمل كن حكمت حق تعالى را در آفريدن درخت‌ها و اصناف گياه‌ها، زيرا كه چون آنها محتاجند پيوسته به غذا مانند احتياج‌