توحيد مفضّل - علامه مجلسى - الصفحة ٨٨ - شهوتها و لطف در خلقت آنها

و مفسده ديگر اين كه معده و جگر و دل افعالى كه از اينها صادر مى‌شود به حرارت غريزى مى‌شود كه حق تعالى در جوف آدم محتبس گردانيده اگر در شكم فرج‌ها و رخنه‌ها مى‌بود كه توان گشود و اندرون شكم را ديد و دست را داخل جوف توان كرد، هر آينه برودت هوا به جوف مى‌رسيد و با حرارت غريزى مخلوط مى‌شد و عمل احشاى جوف باطل مى‌گرديد و آدمى هلاك مى‌شد. پس بدان كه هر چه اوهام به سوى آن مى‌رود به غير نحوى كه خالق حكيم اشياء را بر آن طريقه آفريده خطا و باطل است.

[شهوت‌ها و لطف در خلقت آنها]

فكر كن اى مفضّل! در افعالى كه حق تعالى در آدمى مقرر ساخته از خوردن، و خواب رفتن، و جماع كردن، و آنچه در هر يك از اينها تدبير فرموده. به درستى كه براى هر يك از اينها در نفس آدمى محرّكى قرار داده كه مقتضى ارتكاب آن است و تحريص آدمى بر آن مى‌نمايد، پس گرسنگى مقتضى طعام خوردن است كه زندگى و قوام بدن به آن است. و ماندگى و بى‌خوابى محرّك بر خواب است كه راحت بدن و استراحت قوتهاى بدنى به آن است. و شهوت، محرّك بر جماع است كه دوام نسل و بقاى نوع انسانى به آن است. و اگر گرسنگى نبود و غذا خوردن براى آن بود كه آدمى مى‌داند كه بدن به آن محتاج است و در طبع آدمى حالتى نبود كه آدمى را مضطر گرداند به خوردن، هر