توحيد مفضّل - علامه مجلسى - الصفحة ٨٦ - حكمت در دوام جريان آب دهان

[رد بر پيروان مانى‌]

پس تأمل كن در خلقت قدير حكيم كه راه خطا و غلط و اعتراض به هيچ وجه در آن نيست و همگى بر وفق صواب و حكمت است. و اصحاب «مانى» ملعون كه در خلقت قادر بى‌چون خواسته‌اند كه راه خطا پيدا كنند! عيب كرده‌اند موئى را كه پشت زهار و زير بغل مى‌رويد و نمى‌دانند كه روئيدن اين موها به علت رطوبتى است كه بر اين مواضع ريخته مى‌شود و در آنها مو مى‌رويد مانند گياهى كه در جايى كه آب جمع مى‌شود از زمين مى‌رويد، نمى‌بينى كه اين مواضع پنهان‌تر و مناسب‌ترند براى قبول اين فضله از مواضع ديگر؟

و باز در روئيدن اين موها منفعت دينى هست انسان را كه او را مكلف ساخته‌اند به ازاله اينها كه مثاب گردد و اشتغال آن به اين اشغال بدنى مانع گردد كه او را از طغيان و فسادى كه لازم فارغ بودن آدمى است از اشتغال زيرا كه مانع مى‌شود او را بسيارى از غرور و ارتكاب معاصى و شرور.

[حكمت در دوام جريان آب دهان‌]

تأمل كن: در آب دهان و منفعتى كه در آن هست زيرا كه حق تعالى چنين مقرر گردانيده كه هميشه جارى باشد در دهان كه تر كند كام و گلو را. اگر اين رطوبت نمى‌بود آنها فاسد و بى‌طراوت مى‌شدند، اگر اين رطوبت با غذا هضم نمى‌شد، در گلو گوارا نمى‌شد و اين رطوبت‌