توحيد مفضّل - علامه مجلسى - الصفحة ١٣٥ - حيوانات هنگام مرگ به اخفاى جثه خود مىپردازند

اول: آن كه مشغول شدن به اين اعمال و اشغال او را مانع گردد از ارتكاب ملاهى و مناهى و فسق و فساد و مضرّت عباد.

دوم: آن كه به كندن جامه در بعضى از اوقات او را راحتى و به پوشيدن در بعضى از حالات او را لذّتى مى‌باشد.

سوم: آن كه پوشيدن انواع مختلفه از الوان جامه‌ها و عمامه‌ها و موزه‌ها و كفش‌ها و تبديل كردن جامه‌ها، موجب زينت و جمال او مى‌گردد.

چهارم: آن كه انواع كسب‌ها و معيشت‌ها به سبب صنايعى كه متعلّق به اينهاست براى مردم به هم مى‌رسد و قوت ايشان و عيال ايشان به اين صنعت‌ها حاصل مى‌شود و در حيوانات ديگر پشم و مو و كرك به جاى لباس و سم به جاى كفش و موزه است.

[حيوانات هنگام مرگ به اخفاى جثه خود مى‌پردازند]

تفكّر كن اى مفضّل! در خلق عجيبى كه حق تعالى بهايم را بر آن مجبول گردانيده كه در هنگام مردن جثّه خود را پنهان مى‌كنند از مردم چنانچه مردم مرده‌هاى خود را پنهان مى‌كنند. و اگر اين نباشد پس در كجاست مردار وحشيان و درندگان و مرغها و غير اينها كه هيچ يك به نظر نمى‌آيد و اندك نيست كه براى كمى پنهان باشد، بلكه اگر كسى گويد كه از آدمى زياده‌اند راست گفته.

نمى‌بينى در صحراها و كوه‌ها و گلّه‌هاى آهو و گوزن و گاو كوهى و