در آنچه گذشت، حكم مسأله را در پرتو عقل و قرآن كريم بيان كرديم، امّا وقتى به تاريخ باز مى گرديم، در مى يابيم كه نظريّه تنزيه ميان مسلمانان صدر اسلام، رواج داشته و اصحاب پيامبر به آن عقيده داشته‌اند. كافى است نگاهى كوتاه به سخنان اميرالمؤمنين (ع) در نهج البلاغه بيندازيم تا توحيد خالص و زلالى كه هر گونه شائبه تشبيه و تجسيم را رد مى‌كند، به روشنى دريابيم.

ايشان مى‌فرمايد:

«ستايش خداوندى را سزاست كه از اسرار نهانها آگاه است و نشانه‌هاى آشكارى در سراسر هستى بر وجود او شهادت مى‌دهند. هرگز برابر چشم بينندگان، ظاهر نمى‌گردد ... خداوند برتر از گفتار تشبيه كنندگان و پندار منكران است».[١]

نيز مى‌فرمايد:

[١] - نهج البلاغه: خطبه ٤٨.