تفسير ديگر براى آيه اين است كه: منظور از أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ‌ اين است كه خودت را به طور واضح و روشن به من بشناسان همان گونه كه در قيامت نشانه‌اى آشكار به مردم نشان مى‌دهى، به طورى كه ناگزير به تو شناخت پيدا مى‌كنند. أَنْظُرْ إِلَيْكَ‌؛ ناچار تو را بشناسم به گونه‌اى كه گويا به تو مى‌نگرم، همان گونه كه در حديث آمده است:

پروردگارتان را خواهيد ديد، همان گونه كه ماه را در شب چهاردهم مى‌بينيد؛ يعنى او را به طور واضح و روشن مى‌شناسيد، همان گونه كه ماه را وقتى كامل مى‌شود، به طور آشكار مى‌بينيد.

قَالَ لَنْ تَرَانِي؛ يعنى: هرگز نمى‌توانى مرا به اين شيوه (باديدن) بشناسى و توان تحمّل نشانه ها و آيه‌هاى مرا ندارى، امّا به كوه نگاه كن، من برآن نمايان مى‌شوم و آيه‌اى از آيات خود را براى آن ظاهر مى‌سازم. اگر كوه در برابر تجلّى آن آيه ثابت و پابرجا ماند و نابود نشد، تو نيز در برابر آن، پايدار مى‌مانى و توان آن را دارى‌ فَلَمّا تَجَلّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ؛ هنگامى كه يكى از آيه‌هاى قدرت و عظمت خداوند بر كوه نمايان گشت‌ جَعَلَهُ دَكّاً وَخَرَّ مُوسى صَعِقاً؛ موسى در اثر عظمت آنچه ديده بود، بيهوش افتاد. فَلَمّا أَفَاقَ قَالَ سُبْحَانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ؛ از درخواست و جسارت خود توبه نمود وَأَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ؛ گفت: به عظمت و جلال تو و نيز