در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٥١ - زبان قرآن كدام است؟

زدن و سخن گفتن انسان وضع شده و آن، از راه دهان است. دستگاه سخن گفتن شروع به كار مى‌كند و در هوا موج ايجاد مى‌شود و از راه گوش با فعل و انفعالات خاصى شنيده مى‌شود. «قول» در مرحله اول وضع شده براى اين‌گونه سخن گفتن، به حرف زدن طوطى و مرغ مينا و گرامافون و ربات هم سخن گفتن گفته مى‌شود، ولى سخن گفتن خداوند و ملائكه و زمين و آسمان با همه اينها فرق دارد پس «قول» را بايد در يك معنى شامل، استعمال كنيم كه همه اين‌ها را بگيرد.

همچنين در آيه: يُسَبِّحُ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ‌[١]، ما فى السموات و الارض، شامل زمين و آسمان و باران و اشياء مادى و معنوى و نيز وجود خارجى و علمى و فكرى مى‌شود، پس بايد تسبيح در معناى وسيعى استعمال شود تا همه اين‌ها را در بر گيرد. درباره هر چيزى كه از جهان غيب با اين الفاظ معمول نقل مى‌شود، چاره‌اى جز اين روش نيست.

به قول مرحوم شبسترى در گلشن راز: