در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٤٢ - اقسام زبان

قصدشان را به صورت رمز، تمثيل و تخيل بيان نمى‌كنند.

از سوى ديگر، زبان علم به ويژه در علوم تجربى، مطالبش قابل صدق و كذب است، يعنى مى‌توان با كنكاش در مقوله‌هايى از آن، گفت كه اين سخن صادق يا كاذب است. همچنين زبان علم انتزاع گراست و ارزش‌گذارى نمى‌كند، زبان ناظر است نه زبان عامل، هدف را تعيين نمى‌كند و به دنبال علل ظاهرى است و از هست و نيستش صحبت نمى‌كند.

به اين معنا، زبان قرآن، زبان علمى نيست و نمى‌تواند همه مشخصات زبان علمى را داشته باشد. قرآن براى توده‌هاى مردم آمده و با زبان آنان سخن گفته است.

٤. زبان سمبليك‌

گاهى زبان، زبان رمز است و منظور از رمز اين است كه هيچ يك از الفاظ در «موضوع له» و «مستعمل فيه» لغوى و عرفى استعمال نشده باشد، چه موضوع له داشته باشد و چه نداشته باشد، مانند حروف و ارقام، فقط بايد گوينده و مخاطب طبق قرار قبلى الفاظ را استعمال كنند و با كليد رمز، كلمات استعمال شده را بفهمند. زبان رمز چندين گونه است:

الف) همان كه گفته شد كه متكلم و مخاطب مى‌خواهند به گونه‌اى صحبت كنند كه ديگران نفهمند، اعداد يا حروف يا خطوط يا حتى كلماتى را به استخدام مى‌گيرند و هر كدام از آنها را علامت و نشانه چيزى قرار مى‌دهند و براى كشف رمز، كليدى‌