در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٥٣ - ١ - مالكيت منابع طبيعى

محصولات آن نه ملك كسى است و نه مورد تعلق حق كسى و نه چنين هدفى در آفرينش در ميان بوده است؛ لذا اگر فرد يا افرادى بيايند آنها را مختص خويش سازند و تملك كنند طبعاً ملك يا مورد تعلق حق آنها خواهد شد، و يا بايد بگويد در اصل همه با هم حق تصرف و استفاده دارند ولى اگر كسى پيشدستى كرده و آنها را به خود اختصاص دهد حقوق ديگران از بين مى‌رود؛ مانند شيوه ثبت در دوره رضاخان كه كليه مناطق حساس و اساسى ايران ملك اشخاص معدودى شده بود؛ زيرا آنان پيش از آنكه مردم از اوضاع باخبر شوند همه املاك را به نام خود ثبت داده بودند.

هر دو سخن فوق مخالف حكم عقل و منطق فطرت است.

در مطالعه قرآن مجيد به آيات زيادى برمى‌خوريم كه به روشنى مطلب اول را تأييد مى‌كند و ما تعدادى از آنها را در اينجا مى‌آوريم:

١. الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الأَرْضَ فِرَاشاً وَالسَّمَاء بِنَاء وَأَنزَلَ مِنَ السَّمَاء مَاء فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقاً لَّكُمْ فَلَا تَجْعَلُواْ لِلّهِ أَندَاداً وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ‌[١]؛ او خدايى است كه براى شما زمين را گسترد و آسمان را برافراشت و باران را از آسمان نازل كرد و به سبب آن ميوه‌هاى گوناگون آفريد و آنها را روزى شما گردانيد، پس براى خدا مثل و مانند نگيريد در حالى كه شما داناييد.

[١]. سوره بقره، آيه ٢٢.