در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٥٩ - ويژگيهاى زبان قرآن

چند در بعضى جهات هر دو بحث مشتركند؛ برخى از ويژگى‌هاى بحث زبان دين بدين قرارند:

١. در بحث فلسفه دين سخن از زبان دين به معنى اعم است يعنى اعم از متون دينى يا گفتار پيامبران يا كشيشان و كليسا يا مؤمنين.

٢. بيشتر بحث آنها در گزاره‌هاى كلامى است، مثلًا در اوصاف خدا، اعم از اوصاف اشتراكى مانند: علم، حلم، قدرت، حكمت، سمع، بصر و مانند آن يا اوصاف اختصاصى ذاتى يا خلقى (صفت فعل) ايجابى يا سلبى.

٣. مشكل آنها تصور حقيقت اين مطالب است و لذا در جستجوى پيدا كردن راه تجربه وتحقيق در صدق و كذب و بيرون آوردن اين مطالب از تعبد به صحنه علم هستند و نيز آنها در اين صدد هستند كه آيا اين امور قابل ابطال هست يا نيست و نيز ترسيدن از يك شى‌ء نامرئى و اميد بستن به آن و عشق ورزيدن به آن و اعتراف كردن نزد آن چه معنا مى‌تواند داشته باشد؟

٤. خواسته آنها اهداف زير مى‌باشد:

الف. فهم اين مطالب خصوصاً در اوصاف خدا يا هر مجرد.

ب. حل تهافت‌هايى كه در دين پيش آمده است.

ج. حل تعارض علم با دين.

د. پاسخگويى به فلسفه‌هاى ضددينى.

مثلًا در مورد حل تعارض علم و دين راه‌هايى را كه رفته‌اند،