در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٥٨ - ويژگيهاى زبان قرآن

ى‌

ا بعضى وجهى را ترجيح داده‌اند و برخى ديگر وجه ديگر را، يا بدون ترجيح احتمالات رانقل كرده و گذشته‌اند.

٥. در قرآن از روش ديگرى هم استفاده شده است. و آن اين كه: آياتى در قرآن هست كه اشخاص مختلف در سطح‌هاى گوناگون از آن استفاده‌هاى مختلف مى‌كنند، مثلًا در مورد سوره توحيد و نيز پنج آيه اول سوره حديد از امام سجاد (ع) روايت شده كه خداوند مى‌دانست در روزگار بعد انسان‌هاى متعمق و ژرف‌انديشى مى‌آيند و لذا اين آيات را براى آنها نازل نمود.[١]

پس نمى‌توان زبان قرآن را به طور كامل با يكى از زبان‌هاى معمولى كه پيش از اين شمرده شد مقايسه كرد. قرآن زبان مخصوص خود را دارد و بس. و در هر مورد با يكى از اين زبان‌هاى شمرده شده قابل تطبيق است. اگر گفته مى‌شود قرآن مجاز دارد يا كنايه دارد يا استعاره دارد به اين معنى نيست كه قرآن از اول تا آخر مجاز و كنايه و تشبيه است.

در اينجا لازم است توجه خواننده محترم را به يك نكته جلب كنم و آن اين كه اين بحث كه به نام «زبان قرآن» ناميده شده با آنچه در كتب فلسفه به عنوان «زبان دين» آمده است و مورد بحث و گفتگو و حتى نظريه‌هاى گوناگون قرار گرفته است، تفاوت فراوانى دارد، هر

[١]. مجلسى، بحار الانوار، ج ٣، ص ٢٦٣، ح ٢١.