به قدرى طول كشيد كه خورشيد، غروب كرد و نماز عصر امام على (ع) قضا شد. وقتى پيامبر (ص) بيدار شد و از قضا شدن نماز امام (ع) باخبر شد، دعا كرد كه خورشيد برگردد تا امام (ع) نماز عصر خود را ادا كند.[٦٢]

...

از جمله محدثان و علماى شيعه كه اين داستان را نقل كرده‌اند، مى‌توان از شيخ كلينى‌[٦٣]، شيخ صدوق (متوفاى ٣٨١ ه. ق)[٦٤]، حميرى‌[٦٥]، عياشى‌[٦٦]، محمد بن حسن قمى‌[٦٧]، حسين بن حمدان خصيبى‌[٦٨]، شيخ مفيد[٦٩]، قطب راوندى‌[٧٠] و ابن حمزه طوسى،[٧١] نام برد.

معجزه رد شمس دوم، در سرزمين بابِل رخ داده است. اما در روايات آن در منابع مختلف، در سبب و زمان وقوع حادثه و ديگر جزئيات آن اختلاف‌هايى، وجود دارد. شرح وقايع اين معجزه، چنان‌كه در بسيارى از منابع شيعه نقل شده، به‌طور خلاصه، چنين است كه امام على (ع) با لشكريان خود، در وقت نماز عصر، به سرزمين بابِل رسيد و فرمود: «اينجا سرزمينى است كه در آن، عذاب نازل شده است و جايز نيست كه هيچ پيامبر يا وصى پيامبرى در آن، نماز بخواند. هركس مى‌خواهد در اينجا نماز بخواند» بخواند. آن‌گاه مردم پراكنده شدند و به نماز ايستادند. جويرية بن مُسهر (از اصحاب اميرمؤمنان (ع)) تصميم گرفت به امام (ع) اقتدا كند و نمازش را با او بخواند. سپس به راه خود ادامه دادند؛ تا اينكه خورشيد غروب كرد و آنها از اين سرزمين خارج شدند. آن‌گاه‌

[٦٢] .« نقد سندى و محتوايى روايت ردّ الشمس لعلى ابن ابى‌طالب( ع)»، زهره نريمانى، حديث انديشه، ش ٣ و ٤، ص ٣٤.

[٦٣] . الكافى، محمد بن يعقوب( الكلينى)، ج ٤، صص ٥٦١ و ٥٦٢.

[٦٤] . علل الشرائع، محمد بن على قمى( شيخ صدوق)، ج ٢، صص ٣٥١ و ٣٥٢؛ من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ١٣٠.

[٦٥] . قرب الإسناد، عبدالله بن جعفر( حميرى)، صص ١٧٥ و ١٧٦.

[٦٦] . التفسير، محمد بن مسعود السلمى السمرقندى( العياشى)، ج ٢، صص ٧٠ و ٧١.

[٦٧] . العقد النضيد والدّرّ الفريد، محمد بن حسن القمى، صص ١٩ و ٢٠.

[٦٨] . الهداية الكبرى، حسين بن حمدان الخصيبى، صص ١٢٠ و ١٢١.

[٦٩] . الارشاد فى معرفة حجج الله على العباد، محمد بن محمد( شيخ مفيد)، ج ١، ص ١٤٦.

[٧٠] . الخرائج والجرائح، سعيد بن عبدالله( قطب‌الدين الراوندى)، ج ١، صص ١٥٥ و ١٥٦.

[٧١] . الثاقب فى المناقب، محمد بن على( ابن حمزة طوسى)، ص ٢٥٤.