جابر بن عبدالله بن عمرو بن حرام يا حزام، كنيه‌اش ابوعبدالله و از تيره بنى‌سلمه، از قبيله خزرج است.[١١٨٥] او در شانزده سالگى، همراه پدرش و هفتاد نفر از انصار، در موسم حج، با پيامبر (ص) در عقبه منا، ديدار و بيعت كرد.[١١٨٦] او در همه غزوه‌هاى پيامبر (ص)، ايشان را يارى كرد و تنها در دو غزوه بدر و احد، حضور نداشت. دليل حضور نيافتن جابر در اين دو غزوه نيز اين بود كه پدرش، او را براى سرپرستى خواهرانش، در خانه گذاشته بود.[١١٨٧]

جابر، روايات فراوانى در فضايل اهل‌بيت (عليهم السلام) دارد؛ از جمله حديث منزلت، روايت غدير، حديث شجره، حديث سدّ باب و حديث تعداد امامان.[١١٨٨] او از اصحاب چند تن از امامان است‌[١١٨٩] و در دوران خلافت اميرمؤمنان (ع)، از اعضاى «شُرطة الخَميس» (نيروهاى وفادار و متعهد به پايدارى تا مرگ) بود و در نبرد صفين نيز حضور داشت. او در پاسخ به سؤالى، تصريح كرد كه جز شخص كافر، كسى در حقانيت نبردهاى امام على (ع)، ترديد نمى‌كند.[١١٩٠]

جابر، هنگام واقعه عاشورا نابينا بود و در اربعين سيدالشهدا (ع)، به زيارت قبر ايشان رفت.[١١٩١] همچنين او در دوران كودكى امام باقر (ع)، با آن حضرت ديدار كرد، دست و پايش را بوسيد و سلام رسول خدا (ص) را و نام باقر را كه آن حضرت، انتخاب كرده بود، به‌

[١١٨٥] . المعارف، ص ٣٠٧؛ الثقات، ج ٣، ص ٥١؛ اسد الغابه، ج ١، ص ٣٠٧.

[١١٨٦] . الثقات، ج ٣، ص ٥١؛ المعارف، ص ٣٠٧. الطبقات، ابن سعد، ج ٣، ص ٦٢٠ و ٦٢١. انساب الاشراف، ج ١، ص ٢٨٨؛ رجال كشى، ج ١، ص ٢٠٥.

[١١٨٧] . تاريخ طبرى، ج ١١، ص ٥٢٦؛ سير اعلام النبلاء، ج ٣، ص ١٩١؛ تاريخ الاسلام، ج ١، ص ٣٧٨.

[١١٨٨] . الكافى، ج ١، ص ٥٢٨؛ المناقب، ابن مردويه، ص ٣١٨؛ المناقب، كوفى، ج ١، صص ٥٢٩ و ٣٨٩. مائة منقبه، ص ٧٢؛ اليقين، ص ٣٧٥؛ كفاية الاثر، ص ٦٢.

[١١٨٩] . رجال الكشى، ج ١، صص ٢٠٦ و ٢٠٧؛ رجال الطوسى، صص ٥٩، ١١١، ١٢٩.

[١١٩٠] . العبر، ج ١، ص ٣٠؛ اسد الغابه، ج ١، ص ٣٠٧؛ ميزان الاعتدال، ج ٢، ص ٢٥١.

[١١٩١] . مصباح الزائر، ص ٢٨٦؛ رجال كشى، ج ١، ص ٢٠٧؛ المعارف، ص ٣٠٧. همچنين ر. ك: رجال كشى، ج ١، ص ٢٠٧؛ تهذيب الكمال، ج ٤، ص ٤٥٣.