زيارتگاههاى عراق (معرفى زيارتگاه هاى مشهور در كشور عراق) - فقیه بحرالعلوم، محمدمهدی - الصفحة ٦٠ - ٢٠٩ مقبره ابنطاووس (ابوالفضائل احمد)

مشهور و بنام خاندان آل‌طاووس، به شمار مى‌آيد. «علامه نورى» در خاتمه مستدرك الوسائل، مشايخ اجازه وى را هفت تن، به اين شرح، نام مى‌برد: فخار بن معد موسوى، سيد صفى‌الدين محمد بن معد موسوى، سيد محيى‌الدين مشهور به «ابن اخى» ابوالمكارم ابن‌زهره حلبى، حسين بن احمد سوراوى، نجيب‌الدين بن نما، ابوعلى حسين بن خشرم و محمد بن غالب.

از شاگردان وى نيز مى‌توان به علامه حلى، و ابن داوود حلى اشاره كرد. برخى از تأليفات وى، عبارت‌اند از: بشرى المحققين (در فقه، در ٦ جلد)، الملاذ (در فقه، در ٤ جلد)، العده (در اصول فقه)، كتاب الروح نقضاً على ابن ابى‌الحديد، شواهد القرآن (در ٢ جلد)، عين العترة فى غبن العترة؛ زهرة الرياض فى المواعظ، الاختيار فى ادعية الليل والنهار، الازهار فى شرح لامية مهيار و نيز عمل اليوم والليلة.[١١٧]

از بيشتر اين تأليفات، جز نامى در كتاب‌ها، چيزى در دست نيست. اما برخى نيز به‌صورت نسخه خطى باقى مانده و از ميان آنها، تنها كتاب «العين العبرة فى غبن العتره» در سال ١٣٦٩ ه. ق- ١٩٥٠ م، در نجف اشرف، منتشر شده است.[١١٨]

جمال‌الدين ابن طاووس در سال ٦٧٣ ه. ق، در حله درگذشت و جنازه‌اش در آستان مقدس اميرمؤمنان (ع)، به خاك سپرده شد.[١١٩] بنابراين نمى‌توان براى قبر منسوب به وى در حله اعتبار و سندى تاريخى، قائل شد. اما «حيدر الجد»، احتمال داده است كه اين قبر، مدفن برادرزاده وى، قوام‌الدين احمد بن عزالدين حسن (متوفاى ٧٠٤ ه. ق) باشد كه قبر وى، به علت تشابه اسمى، به عمويش، ابوالفضائل احمد بن موسى، منسوب شده است.[١٢٠]

قوام‌الدين احمد، كنيه‌اش ابوطاهر و سيدى نيكوكار و نيكوسيرت بود و در دوره ارغون‌

[١١٧] . دائرةالمعارف تشيع، ج ١، ص ٣٤٠.

[١١٨] . دائرةالمعارف بزرگ اسلامى، ج ٢، ص ٥٥.

[١١٩] . الحوادث الجامعة، ص ٢٧٠.( در نسخه چاپ شده از اين كتاب، نام وى« احمد» ضبط شده است.)

[١٢٠] .« مراقد آل طاووس فى الحلة»، حيدر الجد، ينابيع، العدد ٢٣، ص ٣٩.