يحيى بن عمر، در دوران متوكل مى‌زيست. اين خليفه عباسى، با آل على (ع) سخت دشمنى مى‌نمود و آنان را دستگير مى‌كرد و پيوسته درصدد آزار و اذيت آنان بود. متوكل، مردى عيّاش، بدطينت و زشت‌سيرت بود و همواره به لهو و لعب، آوازه‌خوانى و طرب، مشغول بود.

دشمنى او با آل على (ع) چنان بود كه همه مورخان، دوران حكومت او را از سياه‌ترين دوران، براى شيعيان و علويان، به شمار آورده‌اند. از آنجا كه آزادمردان، زور و ستم را تاب نمى‌آورند، يحيى مصمم شد تا حق خود و ستمديدگان و رنج‌كشيدگان را از كارگزاران عباسى بازگيرد. وى به همين منظور، در سال ٢٣٥ ه. ق،[٤٧٨] وارد خراسان شد و چون قرض داشت و زندگى به او، سخت فشار آورده بود، نزد «عمر بن فرج رُخَّجى» كه از طرف متوكل، سرپرست طالبيان بود، آمد و درباره مطالبه حقوق خود، با وى گفت‌وگو كرد.

عمر بن فرج، با او با خشونت و تندى، برخورد كرد. يحيى پاسخش را گفت و به او دشنام داد و او را به خروج عليه خليفه، تهديد كرد. عمر، ماجرا را براى خليفه نوشت. متوكل به عبدالله بن طاهر كه حاكم خراسان بود، دستور داد يحيى بن عمر را دستگير و روانه دارالخلافه كند. يحيى دستگير و به نزد متوكل، فرستاده شد. خليفه دستور داد او را يازده تازيانه‌[٤٧٩] زدند. آن‌گاه وى را در خانه يحيى ابن خاقان، وزير خود زندانى كرد و مدتى در آنجا زندانى بود تا اينكه پس از مدتى با ميانجيگرى بستگانش، آزاد شد.[٤٨٠]

يحيى پس از آزادى، به مدينه رفت و مدتى با وضع بدى، زندگى كرد. سپس به سامرا رفت و در آنجا با كسى كه مسئول پرداخت مستمرى وى بود، صحبت كرد. اين‌

[٤٧٨] . الاعلام، ج ٨، ص ١٦٠؛ دايرة المعارف الشيعه، ج ١٨، ص ٥٠٦؛ الشافى، ج ١، ص ٢٨٥.

[٤٧٩] . البدايه و النهاية، ج ١٠، ص ٣١٤؛ در تاريخ طبرى هجده تازيانه، نوشته شده است. ر. ك: تاريخ الطبرى، ج ١١، ص ٢١١.

[٤٨٠] . مقاتل الطالبيّين، ص ٥٠٦؛ المنتظم، ج ٧، ص ٣٩؛ تاريخ ابن خلدون، ج ٣، ص ٣٥٦؛ تاريخ الطبرى، ج ١١، ص ٢١٠؛ الكامل فى التاريخ، ج ٧، ص ١٢٦؛ تحفة الأحباب، ص ٥٧٦؛ تاريخ الكوفة، ص ٣٨١؛ الاعلام، ج ٨، ص ١٦٠؛ البدايه و النهايه، ج ١١، ص ٥؛ تتمّة المنتهى، ص ٣٣٤؛ ترجمه تاريخ فخرى، ج ٢، ص ٣٣١.