زيارتگاههاى عراق (معرفى زيارتگاه هاى مشهور در كشور عراق) - فقیه بحرالعلوم، محمدمهدی - الصفحة ١٤٩ - ٢٦٣ مزار سيد يحيى بن عمر علوى

با اراده و صاحب جود و بخشش و مردم‌دار بود. شجاعت و دليرى در ميدان كارزار، با مهربانى به مردم، در وجود او به هم پيوسته بود.

مورخان از محمد بن احمد صيرفى و ديگران، درباره نيرو و قدرت او نيز روايت كرده‌اند كه يحيى در بغداد، سكونت داشت و عمودى آهنين در خانه داشت كه هرگاه به يكى از غلامان و كنيزان خود، خشم مى‌گرفت، آن عمود آهنين را به گردنشان مى‌پيچيد و هيچ كس جز خودش نمى‌توانست آن را باز كند.[٤٧٠]

مذهب يحيى‌

تاريخ‌نگاران درباره مذهب يحيى بن عمر، اظهار نظر نكرده‌اند. ولى از برخى قراين و منابع، چنين برمى‌آيد كه وى، مذهب زيدى داشته است. چنان‌كه در ادامه خواهد آمد، پس از قيام يحيى در كوفه، زيديه به او پيوستند[٤٧١] كه اين خود، نشانه انعطاف يحيى به زيديه است.

به هرحال، نص صريحى مبنى بر اينكه روش و مذهب يحيى در طريق زيديه بوده است، در دست نيست. ولى از آنجا كه وى، هم‌عصر امام هادى و امام حسن عسكرى (عليهما السلام) بوده و علماى رجال، او را در شمار اصحاب آن دو امام همام (عليهما السلام) نشمرده‌اند، اين احتمال تقويت مى‌يابد كه يحيى، به زيديه تمايل داشته است.

«محلى» و «ابن حمزه»، دو تن از مورخان بزرگ زيديه، يحيى را از ائمه خود مى‌دانند و «سيد مجد الدين مؤيدى» كه از علماى معاصر زيدى در يمن است، در كتاب «التحف شرح الزلف»، يحيى را در شمار ائمه زيديه دانسته است.[٤٧٢]

ابن عنبه مى‌نويسد: «و هو صاحب شاهي أحد ائمه الزيدّية»[٤٧٣]. علامه شيخ على نمازى شاهرودى (رحمه الله) نيز در رجال خود، مى‌نويسد: «يحيى بن عمر بن يحيى بن الحسين بن زيد

[٤٧٠] . مقاتل الطالبيّين، ج ٦، ص ٥؛ تاريخ الكوفة، صص ٣٨٠- ٣٨٢؛ الاعلام، ج ٨، ص ١٦٠.

[٤٧١] . تاريخ الطبرى، ج ١١، ص ٢١١؛ تاريخ ابن خلدون، ج ٣، ص ٣٥٦.

[٤٧٢] . الحدائق الوردّيه، ج ١، ص ٢٨٦؛ الشافى، ج ١، ص ٢٨٤؛ اخبار أئمة الزيديّه، ص ١٨؛ التحف شرح الزلف، ص ١٥٨.

[٤٧٣] . عمدة الطالب، ص ٣٠٣.