زيارتگاههاى عراق (معرفى زيارتگاه هاى مشهور در كشور عراق) - فقیه بحرالعلوم، محمدمهدی - الصفحة ١٠٤ - ٢٣٨ مرقد اسماء بنت عميس

حضرت رساند.[٣٢٠] او چون از نگرانى حضرت فاطمه (عليها السلام) براى نمايان شدن حجم بدنش، هنگام تشييع جنازه آگاه شد، ايشان را از تابوتى كه در حبشه ديده بود، باخبر ساخت و سپس به سفارش آن حضرت (عليها السلام) تابوتى همانند كجاوه ساخت كه جنازه در آن، پيدا نبود و همين، مايه خوشحالى حضرت زهرا (عليها السلام) شد.[٣٢١] او پس از رحلت حضرت زهرا (عليها السلام)، همراه امام على (ع) در غسل ايشان، حضور داشت.[٣٢٢]

امام باقر (ع) اسماء را از بهشتيان شمرده است. حديث‌هايى كه از وى درباره منزلت على (ع) رسيده است، نشانگر عشق و دلبستگى فراوان او، به خاندان رسول خدا (ص) است. گفتنى‌است احاديثى، مانند حديث رد شمس و حديث منزلت، از طريق وى، گزارش شده است.[٣٢٣] اسماء پس از مرگ ابوبكر، به سال سيزدهم هجرى، به همسرى على (ع) درآمد و حاصل اين ازدواج، دو فرزند، به نام‌هاى يحيى و عون و به روايتى، عثمان اصغر بود.[٣٢٤] محمد بن ابى‌بكر كه حاصل ازدواج خليفه اول با اسماء است، از ياران باوفاى اميرمؤمنان (ع) و كارگزار ايشان در مصر بود كه به فرمان «عمرو بن عاص» فرمانده سپاه معاويه در حمله به مصر، در سال ٣٨ ه. ق، با سوزانده شدن، به شهادت رسيد.[٣٢٥]

تاريخ درگذشت اسماء را به اختلاف، گزارش كرده‌اند. برخى آن را سال ٣٨ ه. ق، حدود دو سال پيش از شهادت على (ع) و شمارى ديگر، سال ٦٠ ه. ق، دانسته‌اند. در حومه شهر «هاشميه»، كنار رود «جربوعيه»، زيارتگاهى منسوب به اسماء وجود دارد كه داراى گنبد و بارگاه است. مزار ديگرى نيز در قبرستان باب‌الصغير دمشق، به وى منسوب است.

[٣٢٠] اثبات الوصية، ص ١٥٥؛ الاحتجاج، ج ١، ص ٨٩.

[٣٢١] . أنساب‌الاشراف، ج ١، ص ٤٠٥؛ تاريخ‌الطبرى، ج ١١، ص ٥٩٨.

[٣٢٢] . تاريخ‌الطبرى، ج ٣، ص ٢٤٠؛ الهداية الكبرى، الخصيبى، ص ١٧٨.

[٣٢٣] . شرح الأخبار، القاضى نعمان، ج ١، ص ٩٧؛ إمتاع‌الأسماع، ج ٥، ص ٢٧.

[٣٢٤] . تاريخ اليعقوبى، ج ٢، ص ٢١٣؛. الاستيعاب، ج ٤، ص ١٧٨٥.

[٣٢٥] . أنساب‌الاشراف، ج ٢، ص ٤٠٣؛ اسدالغابة، ج ٤، ص ٣٢٦.