آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٨٤ - یاران آتش و یاران بهشت
تا تو تن را چرب و شیرین میدهی | گوهر جان را نیابی فربهی | |
تو همواره میخواهی به تن لقمه برسانی، جان را گرسنه نگه داشتهای دائماً تن را سیر میکنی، آن را لاغر نگه داشتهای این را چاق میکنی.
گر میان مِشک تن را جا شود | وقت مردن گند آن پیدا شود | |
میگوید یک عمر اگر تن را در مِشک بخوابانی، تا مُردی خود بهخود میگندد، چارهای نیست جز اینکه در زیر خاکها دفنش کنند که بوی گندش بیرون نیاید.
مِشک را بر جان بزن بر تن ممال | مشک چِبود نام پاک ذوالجلال [١] | |
قرآن میگوید اگر انسان خدا را بشناسد و خدا را در یاد داشته باشد خودش را هم گم نمیکند، در باره خودش اشتباه نمیکند، خودش را با غیر خودش عوضی نمیگیرد؛ ولی محال است که کسی خدا را نشناسد و خدا را فراموش کرده باشد و خودش را بتواند پیدا کند. آنوقت همیشه در باره خودش اشتباه میکند، خودش را گم میکند. «وَ لا تَکونوا کالَّذینَ نَسُوا اللَّهَ فَانْسیهُمْ انْفُسَهُمْ» مباشید از کسانی که خدا را فراموش کردند و در نتیجه خداوند، خودشان را از خودشان فراموشاند؛ از خدا غافل شدند، خدا آنها را از خودشان غافل کرد. «اولئِک هُمُ الْفاسِقونیاران آتش و یاران بهشت
بعد از این موضوع که مسأله محاسبةالنفس و مراقبه در میان آمده است و
[١]. یعنی ذکرالله.