آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٣٥ - رَهبانیت در اتباع عیسی علیه السلام

تصدیق و اعتراف میکند که این محبت به وسیله عیسای مسیح در میان امت مسیح پخش شد و همیشه مسیحیها را به این صفت بر یهودیها ترجیح میدهد. ما در دل پیروان مسیح رأفت و رحمت قرار دادیم، یک چیزی هم خودشان از پیش خود ساختند، بدعتی هم خودشان آوردند، بدعتی که- عجیب این است- قرآن میگوید اگر همین بدعت را خوب عمل میکردند میتوانست مطابق رضای خدا هم باشد ولی همان بدعت را هم خوب عمل نکردند.

بدعتشان چه بود؟ رَهبانیت، همین حالتِ به اصطلاح غارنشینی و صومعهنشینی، حالت گریز از خلق و نجات دادن خود؛ برای نجات دادن خود و دین خود فرار کردن از خلق. «رَهْبانِیةً ابْتَدَعوها» یعنی ما دیگر رهبانیت را برای آنها فرض نکرده بودیم؛ یعنی خیال نکنید که این ریاضت و رهبانیتی که در میان پیروان مسیح هست این هم جزو تعلیمات مسیح بوده؛ نه، این جزو تعلیمات مسیح نبوده، این را ابتداع کردند یعنی از خود ساختند، از خود به وجود آوردند. «ماکتَبْناها عَلَیهِمْ». [این جمله] تأکید و توضیح همان «ابْتَدَعوها» است: بدعتی بود که خود ایجاد کردند و ما بر آنها این را ننوشته بودیم. حال، آنها چرا این کار را کردند، هدفشان در ابتدا چه بود؟ آیا از اول هدف بدی داشتند یا هدف خوبی داشتند؟ قرآن میگوید از اول هدفشان رضای خدا بود، این کار را برای رضای خدا کردند: «الَّا ابْتِغاءَ رِضْوانِ اللَّه». استثناء است از یک امر مقدّر؛ یعنی اینها این رهبانیت را ابتداع نکردند جز برای رضای حق، ولی همین بدعتی را هم که برای رضای حق ایجاد کردند آنچنان که باید رعایت نکردند، یعنی از مسیر چیزی که خودشان خلق کرده بودند و بدعتی که ایجاد کرده بودند نیز منحرف شدند.