رهبران بزرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥ - سخن گفتن جهان آفرينش با انسان

تمام موجودات اين جهان ديده مى‌شود [١].

اكنون بايد حساب كرد آيا ممكن است آفريدگارى كه تا اين اندازه وسايل تكامل را در اختيار هر عضوى از اعضاء بدن ما و ساير جانداران و گياهان قرار داده، موضوع بعثت پيامبران را- كه مطابق توضيحات گذشته نقش بسيار مؤثرى در تكامل نوع بشر از نظر مادى و معنوى دارد- ناديده بگيرد و جامعه انسانيت را از اين موهبت بزرگ محروم كند؟!

آيا هيچ عاقلى پيدا مى‌شود كه بگويد: بعثت پيامبران حتى به اندازه غده‌هاى چربى پلك چشم‌ها يا خطوط سرانگشتان، در زندگى بشر مؤثر نيست؟!

با اين حال چگونه مى‌توان باور كرد كه سازنده اين جهان، ساده‌ترين وسايل تكامل را از نظر تكوين‌ در اختيار نوع انسان گذارده باشد، ولى در عالم‌ تشريع، اساسى‌ترين ركن آن را- كه فرستاده پيامبران براى رهبرى بشر است- فراموش كرده باشد.؟!

شيخ الرئيس ابو على سنيا در كتاب شفاضمن عبارت كوتاه و جالبى به اين معنى اشاره كرده و مى‌گويد:

«و الحاجة الى هذا (بعث الرسل) فى ان يبقى نوع الانسان و يتحصل وجوده اشد من الحاجة الى انبات الشعر على الأشفار و على الحاجبين و تقعير الاخمص من القدمين و اشياء اخر من المنافع- التى لا ضرورة فيها فى البقاء- ... فلا يجوز ان يكون العناية الازلية

[١]-/ آيةا ... مكارم شيرازى؛ آفريدگار جهان‌