رهبران بزرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٠

مرا به نعمت‌هاى زود گذر و لذات ناپايدار اين چهار چه كار؟!»

على (عليه السلام) سرچشمه مصونيّت خود را در برابر يك تعدّى بسيار كوچك- عملى كه حتى نام گناه نمى‌توان بر آن نهاد- كوچك بودن دنياى ناپايدار و زرق و برق آن معرفى مى‌فرمايد:

در كتاب امالى صدوق، ص ٣٧٦، حديث جالبى از هشام نقل شده كه كاملًا منطبق بر بيان ماست.

«محمد بن ابى عمير مى‌گويد: عالى‌ترين سختى كه در طول دوران همنشينى‌ام با ٢ هشام از وى شنيدم اين بود كه روزى از او پرسيدم: آيا امام معصوم است؟

هشام جواب داد: آرى.

گفتم: عصمت چيست؟ و چگونه امام معصوم است؟

گفت: براى اينكه سرچشمه تمام گناهان چند چيز است: حرص، حسد، شهوت، و عضب و هيچ يك از اين عوامل در وجود امام راه ندارد.

چرا حريص باشد؟ با اينمكه بر همه چيز قدرت دارد و حتى بيت المال مسلمين در اختيار اوست.

چگونه ممكن است حسود باشد؟ در حالى كه حسد براى كسى است كه بالاتر از خود ببيند. چه مقامى از مقام امام بالاتر؟

ممكن نيست كه امام در امور دنيا خشمگين شود، زيرا خداوند كارى به دست او سپرده كه هرگز با چنان غضبى سازگار نيست و آن، اجراى حدود الهى است و اگر عضب مربوط به امور آخرت و خدا باشد، نه تنها عيب نيست، بلكه بسيار خوب است. چطور ممكن‌